Uit de kerk op Ypenburg

 

Curling?

 

door ds. Attie Minnema

 

De eerste aflevering van de nieuwe serie van De Luizenmoeder is weer door veel mensen bekeken. Vooral de herkenbaarheid van de type ouders die erin voorbijkomen spreekt aan, al vinden we waarschijnlijk dat het dan vooral gaat over andere ouders dan wijzelf.

Juf Ank heeft meteen in de eerste aflevering weer een prachtig nieuw en treffend beeld voor de goedbedoelende, maar volgens juf Ank soms o zo lastige, ouders bedacht: curlingouders. Ouders die alle obstakels voor hun kinderen op hun nog jonge levensweg proberen weg te poetsen. Genoemd naar de, in Nederland niet zo grote, sport Curling, waarbij enkele leden van het team op het ijs proberen de route van de curlingschijf zo glad mogelijk te vegen zodat de schijf geen hindernissen tegenkomt en zo weinig mogelijk wrijving ondervindt.

Natuurlijk is het goed en liefdevol bedoeld van deze ouders maar naast de vraag of het mogelijk is om je kind voor allerlei kleine en grote tegenslagen te behoeden, moet je je afvragen of dat verstandig en goed is.

Uit de kerk op Ypenburg

 

Er was geen plaats voor hem(n)

 

door ds. Attie Minnema

 

Nog een paar dagen dan is het Kerst. Met dat mooie, vertederende verhaal van een kind dat geboren wordt, met Jozef en Maria, de herders en de engelen met hun lied van ‘Vrede op aarde’. Tenminste, dat hebben we ervan gemaakt, een (bijna) romantisch verhaal en een feest van veel licht, gezelligheid en vrolijke liedjes die dat allemaal bezingen.

 

Maar zo romantisch en vrolijk is het kerstverhaal eigenlijk helemaal niet. Want ‘het kind ons geboren’ is een dakloze vluchteling voor wie geen plaats was om geboren te worden. En al heel snel in zijn jonge leven moest hij met zijn ouders vluchten naar Egypte om te ontkomen aan een brute kindermoord.

 

En dat verhaal is eigenlijk door alle eeuwen heen herhaald, tot op de dag van vandaag.

Een goed verhaal

 

door: ds. Attie Minnema

 

Afgelopen zondag 16 september was het weer startzondag in onze wijkgemeente. Startzondag, het woord zegt het al, is de zondag waarop het nieuwe kerkelijke seizoen weer start. Niet dat de kerk in de zomer dicht is geweest of dat het kerkelijke gebeuren stil heeft gelegen, maar ieder jaar in september is er ieder jaar een startzondag waarna al het gemeentewerk, kerkdiensten, gespreksgroepen, jeugdwerk, vergaderingen en noem maar op, weer volop gaan draaien.

In veel kerken is op deze zondag een ‘kerkproeverij’ geweest, niet kerkleden konden meegaan om te kijken, te ‘proeven’ hoe het is de kerk is en er aan toe gaat.

 

Zo’n kerkproeverij roept de vraag op: ‘waarom zou je eigenlijk nog naar de kerk gaan? De kerk en naar de kerk gaan is in deze tijd niet meer vanzelfsprekend, velen hebben de kerk losgelaten, hebben kerk en geloof blijkbaar niet meer nodig. Waarom zou je nog bij die minderheid willen horen?’. Het beeld dat veel mensen van de kerk hebben is om allerlei redenen vaak niet zo positief, de soms strenge geloofsopvoeding thuis, dat je van alles moet en weinig mag, misbruikschandalen ook in de kerk.

 

Wat mij betreft is dat een grotendeels achterhaald beeld, vooral wat betreft de vele geboden en verboden. En je mag toch ook zeggen dat er veel positieve dingen in de kerk gebeuren, het meeleven met elkaar en daarbij is de kerk nog steeds de grootste vrijwilligersorganisatie van ons land.

 

Maar waarom zou je daaraan mee doen en, al is het af en toe, naar de kerk gaan?

Omdat de kerk veel te bieden heeft!

In de kerk wordt de wezenlijke, de echte en grote vragen van het leven gesteld, niet om daar direct een kant en klaar antwoord op te geven, maar op daar samen naar op zoek te gaan.

De kerk heeft darbij een goed verhaal, een verhaal van liefde, mededogen en barmhartigheid.
Dat is een ander verhaal dan je meestal in het nieuws, op televisie, van de reclame hoort. Toch heeft dit Bijbelse en christelijke geloofsverhaal voor een groot deel onze cultuur gevormd en profiteren we daar allemaal op allerlei manieren nog steeds van.

Maar het is waar, in de maatschappij van onze tijd klinken vaak heel andere woorden: succes, carrière, winst, ‘het maken’, jezelf zoeken en vinden, eigen hachje eerst, en ga maar door. Dat klinkt allemaal prachtig maar als je daarin niet mee kunt doen levert het ook veel eenzaamheid op en alleen zijn, wantrouwen, angst. En burned out op steeds jongere leeftijd.

 

De kerk biedt daarin een tegenverhaal en een plek waarin je jouw verhaal, jouw levensverhaal mag vertellen. Een plek waar je jezelf mag zijn, zoals je bent en je je niet mooier of beter of anders voor hoeft te doen, waar je kwetsbaar mag zijn en mensen daarin met elkaar proberen mee te leven. In de kerk worden verhalen verteld die je leven kunnen spiegelen, worden liederen gezongen die raken aan alle kanten van het leven, die je kunnen optillen en blij maken, zijn rituelen en gebaren die je laten voelen dat je erbij hoort en dat het goed is dat je er bent.

Misschien toch de moeite waard om eens te proberen!

 

Uit de Kerk op Ypenburg

Verboden vruchten

door: ds. Attie Minnema

Verboden vruchten’ is de titel van de Boekenweek dit jaar. Volgens een krant die bij de Boekenweek is uitgegeven is dit een thema waar al heel wat schrijvers een boek over geschreven hebben. En ook in één van de oudste boeken speelt een ‘verboden vrucht’ een belangrijke rol. Namelijk in de Bijbel, het boek dat vorig jaar tot belangrijkste boek van ons land is gekozen. De eerste verhalen, in de eerste hoofdstukken van de Bijbel, zijn oerverhalen, verhalen die tekenen wie en hoe de mens is. En meteen al in hoofdstuk 3 gaat het over verboden vruchten, vruchten waarvan de eerste mensen, Adam en Eva, niet mogen eten, maar ze doen het toch. En dat heeft nogal dramatische gevolgen zoals we weten. Zoals dat vaker is met het snoepen van letterlijke of ook figuurlijk ‘verboden vruchten’.

De appel is door het Bijbelverhaal van Adam en Eva het symbool geworden voor ‘verboden vruchten’. De schrijver van het boekenweekgeschenk Herman Koch wordt afgebeeld terwijl hij een appel eet en op de muur van het Paradiso waar het boekenbal werd gehouden werd een appel geprojecteerd. Terwijl wij toch geleerd hebben dat een appel gezond is. Zo zie je maar dat iets niet van of als zichzelf verboden hoeft te zijn, maar dat het ervan af hangt hoe je er mee omgaat.

‘Verboden vruchten’ worden vaak geassocieerd met erotiek, seks en overspel. Maar als je naar het Bijbelverhaal kijkt is dat een versmalling ervan. De vrucht in het paradijs waar Adam en Eva toe verleid werden was voor hen verboden omdat hij hing aan de boom van kennis van goed en kwaad. Eten van die vrucht zou de mens als een god maken met kennis van goed en kwaad, dat is wat ‘de slang, het duivelse stemmetje’ Adam en Eva dan ook vertelt. Door te eten van die vrucht willen ze meer dan mens zijn, willen ze ‘als goden zijn’.

De gevolgen kennen we en zien we nog steeds om ons heen. Mensen die meer willen zijn, die hun grenzen te buiten gaan, zich als ‘godjes’ gedragen, het kwade dienen, door te doen wat alleen goed voor henzelf is maar anderen kwetst, tekort doet, beschadigt.  Verboden vruchten zijn er inderdaad nog steeds maar gaan niet in de eerste plaats over meer of minder onschuldige verleidingen die je in het dagelijkse leven tegenkomt. ‘Verboden vruchten’ gaat nog steeds over de keus van goed en kwaad waarbij gekozen wordt voor het kwaad, je grenzen te buiten gaan, jezelf groter te willen maken dat de ander, leven ten koste van een ander.

Een keus die net als ‘in den beginne’ ingrijpende en dramatische gevolgen kan hebben.

Uit de Kerk op Ypenburg

Luther, trending topic

door: ds. Attie Minnema

Dit jaar staat kerkelijk Nederland stil bij de herdenking van 500 jaar Reformatie. In 1517 publiceerde de monnik Maarten Luther 95 stellingen waarin hij aanklaagde wat volgens hem misstanden waren in de katholieke kerk van die tijd. Niet met de bedoeling om een nieuwe kerk te stichten, maar om de bestaande kerk te veranderen. Luther werd echter met zijn kritiek uit de kerk gezet en uiteindelijk leidde dit tot de reformatorische of protestantse kerk.

Luther zijn ideeën konden in die tijd snel verspreid worden doordat de boekdrukkunst zich in diezelfde tijd volop ontwikkelde. De boekdrukkunst was toen wat nu in onze tijd de Social Media is, zou je kunnen zeggen.

Op dit moment is er in Den Haag een tentoonstelling over de invloed van gedrukte en sociale media. De sociale media, via internet, twitter, facebook e.d. zijn niet meer uit onze samenleving weg te denken. Een groot deel van de mensen maakt hier gebruik van en allerlei nieuwsberichten, belevenissen, ideeën e.d. kunnen razendsnel verspreid worden. En zo worden heel veel mensen daarmee bereikt.

In de tijd van Luther, de 16e eeuw, was er uiteraard nog geen sociale media, geen radio, t.v., kranten enzovoort. Maar de boekdrukkunst ontwikkelde zich wel heel snel en dankzij die verspreidingstechniek konden de stellingen, boeken en andere geschriften van Maarten Luther snel door het land en daarbuiten verspreid worden. En zoals je via Twitter tegenwoordig in 140 lettertekens je boodschap moet kunnen verwoorden, zo schreef Luther ook korte pamfletten die snel gedrukt en verspreid konden worden. Luther maakte handig gebruik van de boekdrukkunst en wellicht mag je zeggen dat Luther, als hij in onze tijd had geleefd, ook volop gebruik had gemaakt van de sociale media zoals wij die kennen.

En blijkbaar spraken de gedachten van Luther de mensen van zijn tijd aan. Zijn (geloofs)gedachten over wie de mens is, tegenover God, over het geweten en de vrije wil van een mens, over het verlangen naar genade en een liefdevolle God. Luther was, om het in de termen van onze tijd te zeggen, een trending topic en had veel ‘volgers’ en ‘likes’.

Binnenkort is er gelegenheid om ‘in real live’ met Luther zijn gedachten en ideeën kennis te maken. Op 16 maart is de voorstelling ‘Dansen en vechten met Maarten Luther’ te zien in kerkgebouw De Toevlucht in Ypenburg. En ‘live’ blijft toch het mooist, al maken we voor de publiciteit hiervoor wel graag gebruik van allerlei (sociale) media, dat dan weer wel.

Voor verdere gegevens zie de genoemde social media hieronder.

Uit de Kerk op Ypenburg

Maatjes gezocht

door: ds. Attie Minnema

Als kerk op Ypenburg willen we ons inzetten voor de opvang van de statushouders die zich de komende weken zullen vestigen in Ypenburg. Daarvoor organiseren we komende zondagavond, samen met andere geloofsgemeenschappen in Ypenburg, een informatieavond voor vrijwilligers. Een avond bedoeld voor iedereen, wel of niet kerkelijk en/of gelovig, die zich als vrijwilliger in wil zetten voor onze nieuwe wijkbewoners.

Deze activiteit van de kerken en geloofsgemeenschappen krijgt de nodige aandacht en publiciteit. Dit heeft hier en daar de vraag opgeroepen of er wel zoveel zorg en hulp aan de statushouders gegeven moet worden. Of er niet andere groepen in onze samenleving zijn die ook hulp en aandacht nodig hebben. Daarbij worden dan genoemd de vele, eenzame ouderen, die er ook in Ypenburg zijn.

Een terechte vraag. Eenzaamheid is een groot probleem, net zoals de (mantel)zorg voor mensen in geval van ouder worden en ziekte, dit door de trend dat ouderen en zieken steeds langer thuis wonen in plaats van verzorgd te worden in verzorgingshuizen. Terwijl kinderen en andere familie soms verder weg wonen. Ook hiervoor is zeker meer aandacht nodig.

Tegelijk mag gezegd worden dat ook voor die groepen in onze samenleving veel aandacht en hulp is door vrijwilligers, ook vanuit de kerken. Zonder ons op de borst te willen slaan, gelden de kerken nog steeds als grootste vrijwilligersorganisatie van ons land. En niet alleen zetten die vrijwilligers zich in voor leden van de eigen kerkelijke gemeente, maar ook voor mensen buiten de kerk die hulp nodig hebben. Denk bijvoorbeeld aan de vele vrijwilligers in ziekenhuizen en verpleeghuizen, de vele uitdeelpunten van de voedselbank en andere diaconale hulp in en door kerken, schuldhulpmaatje projecten, inzet voor dak- en thuislozen. Als kerk in Ypenburg ondersteunen we vele van deze activiteiten van vrijwilligers, gemeenteleden zijn daarin actief en als kerk doen we ook graag mee aan  bijvoorbeeld NLDoet.

Wie het, door wat voor omstandigheden dan ook, alleen niet redt in onze samenleving, moet waar mogelijk hulp en ondersteuning ontvangen. Dat geldt voor alle bevolkingsgroepen in ons land. We moeten daarbij geen groepen tegen elkaar uitspelen. Wat of wie op je pad komt en hulp nodig heeft, probeer je naar vermogen te helpen, vanuit mededogen. In kerkelijke taal noem je dat ‘barmhartigheid’ en broeder- en zusterschap, of wel algemener gezegd : een maatje zijn voor elkaar.

Volgende kerkdienst

Eerstvolgende kerkdienst is op
Zon 24 Februari om 10:00 uur in De Toevlucht

Informatie bij deze dienst:
Lezingen Ester 8:3-8, 9: 1-23 en Lucas 6: 27-38.

Voorganger: Ds. R. Stigter
Ouderling van dienst: Jonathan Heiner