Agenda komende week

Woensdag 22 November 18:45-19:45
catechese Philadelphia (Vuistbijl); -


Woensdag 22 November 20:00-22:00
wijkkerkenraad -


Donderdag 23 November 18:45-19:45
catechisatie 12-15 -


Dinsdag 28 November 20:00-21:30
Cantorij - De Toevlucht

Week 40 - Uit de Kerk op Ypenburg -Israël

Uit de Kerk op Ypenburg

Israël

door: ds. Attie Minnema

Afgelopen zondag was het in de Protestantse Kerk Israëlzondag. Eén zondag in het jaar, de eerste zondag van oktober, wordt er in veel protestantse kerken in Nederland extra aandacht besteed aan de joodse wortels van het christelijk geloof. Dat doen we eigenlijk iedere zondag wel door bijna altijd in de zondagse kerkdienst minstens één psalm te zingen, de liederen die we samen delen met het joodse volk. Immers het boek Psalmen staat zowel in de joodse Bijbel als in de christelijk Bijbel.

En zelfs een groot deel van de Bijbel delen we samen met het joodse geloof. Het Oude Testament, misschien kun je beter zeggen, het Eerste Testament, maakt ook deel uit van de joodse Bijbel. We delen dan ook samen het geloof in dezelfde God. Daarnaast leest de christelijke kerk het Nieuwe, het Tweede Testament met de verhalen over Jezus. Jezus die volop een joodse man was, deel van het volk Israël. Dus als wij als christenen zeggen dat we bij Jezus horen, dan horen we ook bij het joodse volk. En eigenlijk moet je zeggen dat we de Bijbel en Jezus z’n woorden en boodschap niet goed kunnen begrijpen als we niets weten van het joodse volk en het joodse geloof. Zelfs dat wij er als kerk niet zouden zijn zonder Israël.

Daarom dus, Israëlzondag, om daar één keer per jaar extra bij stil te staan, bij de verbondenheid met het joodse volk en het joodse geloof. Ook in de kerkorde, het ‘reglement’ van de Protestantse Kerk,  staat benoemd dat we ‘onopgeefbaar verbonden zijn met het volk Israël’. Maar veel christenen hebben moeite met die uitspraak vanwege de actuele situatie van het volk Israël, het conflict met de Palestijnen, de houding die de staat Israël daarin inneemt en het geweld dat de staat daarin gebruikt. Misschien mede om die reden werd Israëlzondag aangekondigd als een zondag waarop we als christelijke kerk stil staan bij onze ‘joodse wortels’. Daarin klinkt meer de inhoudelijke verwijzing naar de joodse Bijbel en het joodse geloof dan naar de actuele staat Israël.

Samen met het joodse volk verwachten we de toekomst van Gods Koninkrijk, een rijk van vrede en gerechtigheid. Ook die verwachting verbindt ons met elkaar. Als dat rijk van God er zal zijn, dan zal er ook vrede zijn in het Midden-Oosten, voor Israël én voor de Palestijnen, voor heel de wereld. Dan zullen we ons als mensen wereldwijd met elkaar verbonden voelen.

Israëlzondag is hopelijk ook een inspiratie om daarin te blijven geloven en daaraan, samen, te blijven werken.

Week 33 - Uit de Kerk op Ypenburg - Toen was geloof heel gewoon

Uit de Kerk op Ypenburg

Toen was geloof heel gewoon

door: ds. Attie Minnema

Sinds enkele weken zend de Evangelische Omroep op zaterdagavond een programma uit met de titel ‘Toen was geloof heel gewoon’. Andries Knevel, bekend EO coryfee reist door Nederland en gaat in gesprek met bekende en onbekende Nederlanders over de vraag: ‘Wat is er veranderd in ons land als het gaat over geloof en kerk, en vooral ook: ‘waardoor is dit alles zo veranderd?’ Of zoals Knevel het zelf in de eerste uitzending verwoordt: ‘Wat is er mis gegaan?’. Immers, het aantal mensen in ons land dat naar kerk gaat is sterk gedaald, met als gevolg het sluiten van vele kerken.

De EO bestaat dit jaar 50 jaar, heeft al die jaren geprobeerd het geloof uit te dragen en het jubileum van de omroep is zeker een aardige aanleiding om een dergelijke programma te maken.

Het ‘toen’ in de titel verwijst naar de jaren 60. Tweederde van de Nederlanders bezocht in die jaren regelmatig een kerk, terwijl dit in 2017 gedaald is naar 25% van de Nederlandse bevolking. Is het geloof voor een groot deel verdwenen of geven we op een andere manier vorm aan het geloof?

De ontkerkelijking is een feit. Onderzoeken tonen aan dat steeds minder Nederlanders zich gelovig en/of kerkelijk noemen en dat steeds minder mensen naar de kerk gaan.

Maar was geloof toen echt zo ‘gewoon’ of was het vooral ‘gewoon vanzelfsprekend’, eigenlijk niets bijzonders want (bijna) iedereen waar je mee omging, ging naar de kerk. Kerk en geloof was voor veel mensen inderdaad ‘een gewoonte’ die erbij hoorde, bij je leven.

Wat je in ieder geval van kerkleden nu kunt zeggen is dat voor (de meesten van) hen gelovig zijn en naar de kerk gaan niet iets ‘gewoons’ is. Het is een bewuste keus en gezien de omgeving waarin men leeft zeker geen vanzelfsprekendheid, eerder ben je een uitzondering.

We moeten ook niet doen alsof eeuwenlang, sinds het jaar 0 (de geboorte van Jezus) de kerken altijd stampvol hebben gezeten. Eigenlijk altijd is er een kleine groep geweest die het geloof intensief beleefde, bijvoorbeeld in de kloosters, en een hele grote massa die als vanzelfsprekend kerklid was, bijvoorbeeld omdat het christendom staatsgodsdienst was of heel de cultuur vormde, zonder dat men heel intensief kerkelijk meeleefde. De uitdrukking ‘geloven op wielen’ is wat dat betreft veelzeggend: slechts drie keer in het leven ging men dan naar de kerk: in de kinderwagen voor de doop, in de trouwkoets om te trouwen en bij je begrafenis in de rouwwagen.

Geloven is en kan niet ‘gewoon’ zijn. Het is een bijzondere dimensie in het leven die soms moeite kost, tijd vraagt en af en toe een bewuste keus om ‘erbij te blijven’ en je geloofsbeleving levend te houden. Dan kan geloof en geloven je veel opleveren aan bemoediging en zingeving, hoop en dragende kracht in je leven, en dat is zeker niet ‘gewoon’.

Week 30 - Uit de Kerk op Ypenburg - Sportief

Uit de Kerk op Ypenburg

Sportief

door: ds. Attie Minnema

Het is weer een drukke sportzomer. We gaan van het ene sportevenement naar het andere. En eerlijk gezegd mag ik er graag naar kijken: Wimbledon, de Tour de France en natuurlijk deze weken het EK vrouwenvoetbaltoernooi. Ik kan genieten van de mooie acties, kracht, sierlijkheid, het samenspel en de samenwerking, emoties van vreugde en daarbij uiteraard ook teleurstelling en desillusie.

Sport is vaak een treffende afspiegeling van het gewone leven. Je hebt winnaars, de succesvollen, vaak veelverdieners. Je hebt verliezers, door pech of tegenslag, of omdat het talent, de kracht of de mogelijkheden ontbreken. En je hebt een grote hoeveel knechten, helpers, die vaak op de achtergrond en naamloos zich inzetten en zwoegen voor de kopman of de ster van het team.

Hoe goed je ook bent, in je sport, je vak, hoe hoog je ook aan de top staat, niemand kan zonder de grote groep helpers, verzorgers of harde werkers op de werkvloer.

En zo heeft iedereen op bepaalde tijden in het leven helpers nodig, of je kunt het zelf zijn voor iemand. Het Bijbelse scheppingsverhaal vertelt het al: ‘God dacht: het is niet goed dat de mens alleen is, ik zal een helper voor hem maken die bij hem past’. Een oude vertaling zegt: ‘een hulp hem tegenover’, daar spreekt gelijkwaardigheid uit. Dus niet de één, bijv. de vrouw, als hulpje voor de ander, de man (zoals het ook in de kerk wel vaak is uitgelegd). Maar hulp voor elkaar, over en weer. Iedereen kan in een positie komen dat hij of zij hulp en steun nodig heeft en gelukkig ben je als je dan iemand om je heen hebt die jou hulp kan geven: partner, vrienden of vriendinnen, buren, mantelzorgers, hulp- en zorgverleners.

Net als in de sport is aandacht en roem en ook verdienste in de gewone maatschappij vaak heel oneerlijk verdeeld. Ook in die zin spiegelt sport treffend het gewone leven. Lang niet altijd gaan we sportief met elkaar om en vaak strijken degene met de eer waarvoor anderen zich minstens zo hebben ingezet.

Ook de maatschappij in de Bijbelse tijd tekent die ongelijkheid tussen mannen en vrouwen, tussen rijken en armen, bazen en slaven. Toch heeft Jezus laten zien dat voor hem iedereen erbij hoort en op de eerste plaats komt: vrouwen, armen, zieken, degenen die door fouten of tegenslag aan de rand van de samenleving staan en ook de rijken en ieder die het goede zoekt en wil doen. Die ‘sportief’ in het leven wil staan, zo dat iedereen daarin volop en in gelijkheid mee kan doen.

Week 17 - Uit de Kerk op Ypenburg - Herdenken of Gedenken?

Uit de Kerk op Ypenburg

Herdenken of Gedenken?

door: ds. Attie Minnema

Deze week, donderdag 4 mei, zullen we weer stil staan bij de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en van andere oorlogshandelingen, conflicten en vredesmissies waar ons land bij betrokken is (geweest). Het is de Nationale Herdenking zoals die ieder jaar plaatsvindt, op vele plaatsen in ons land en ook daarbuiten.

In de kerk spreken we meestal van het ‘gedenken’ van overledenen of van het lijden van Jezus. Herdenken of gedenken, het lijken eigenlijk dezelfde woorden, maar toch zit er verschil in.  Herdenken is iets of iemand in het verleden weer in herinnering roepen, er weer aan denken. Gedenken is meer, meer dan alleen denken aan en zich herinneren. Gedenken heeft niet alleen met het verleden te maken maar ook met het heden en met de toekomst. Gedenken is het weer in het hier en nu, het heden halen van wat vroeger is gebeurd, op zo’n manier dat het weer een plaats krijgt in ons leven nu. Zo dat het betekenis heeft of krijgt voor ons leven nu en voor de toekomst.

In de Bijbel komt het woord ‘herdenken’ bijna niet voor, maar het woord ‘gedenken’ juist heel veel. Steeds waar het gaat over woorden of daden van God voor het volk, gebeurtenissen of handelingen van het volk die blijvend van betekenis zijn. Bijvoorbeeld het gedenken van het verbond tussen God en de mensen, dat voor altijd is. Of het gedenken van de trouw van God. En zo zijn er nog veel meer voorbeelden te noemen. Bij zijn laatste avondmaal van Jezus met zijn leerlingen breekt Jezus het brood en deelt de wijn met de woorden: ‘Doe dit tot mijn gedachtenis / om mij te gedenken’, en dat doen we dan ook regelmatig in het vieren van het avondmaal of de eucharistie, om zo steeds de betekenis van Jezus’ leven en sterven voor ons in herinnering te roepen en dat niet alleen, ook om daaruit te leven in het heden.

Voor het stilstaan bij de slachtoffers van de oorlog op 4 mei wordt meestal het woord ‘herdenken’ gebruikt. Maar dat zou misschien toch ook het woord ‘gedenken’ kunnen zijn. Gedenken is meer dan niet vergeten en even denken aan. Voor wie iemand verloren heeft aan de dood blijft hij of zij toch eigenlijk altijd deel van je leven, ook als diegene er niet meer is. En dat geldt natuurlijk ook voor de slachtoffers van de oorlog. Bij de herdenking op 4 mei zeggen we ook vaak dat we moeten blijven gedenken ‘opdat het nooit weer gebeurt’, dus ook met het oog op het heden en de toekomst. En daarmee wordt herdenken tot gedenken. Voor hopelijk een goede toekomst van vrede.

Week 15 - Uit de Kerk op Ypenburg - Rust

Uit de Kerk op Ypenburg

Rust

door: ds. Attie Minnema

De maand April is de maand van de filosofie, dit jaar met het thema ‘Rust’. Een actueel thema lijkt mij. In onze tijd is er een grote roep om meer rust in ons leven. Schrijfster Joke Hermsen, die het essay voor deze maand schreef, zegt dat wij slaaf zijn geworden van de klok. Maar er is nog veel meer dat ons onrustig maakt en zelfs opjaagt. De Social Media maken dat we voortdurend de hele dag in contact met elkaar kunnen staan en overstelpen ons met nuttige en soms ook heel nutteloze (nieuws)berichten, filmpjes, tweets, posts en noem maar op. En ook de politieke en wereldsituatie brengt voortdurend onrust met berichten over oorlogsgeweld, aanslagen, natuurrampen enzovoort.

Wie verlangt er niet naar meer rust in zijn of haar leven? Een thema van deze moderne tijd, maar eigenlijk speelt dit thema in alle tijden. Zoals ook in alle tijden er de onrust van oorlog, geweld en natuurrampen is geweest. Of mensen moesten zoveel werken om nog een beetje brood op de plank te krijgen dat er nauwelijks sprake was van rust, een paar uur slaap en dan begon weer de nieuwe werkdag. Vrije tijd, zoals wij dat nu kennen, was er vroeger (en in sommige landen nog  steeds) voor veel, vooral arme, mensen helemaal niet.

Toch is rust belangrijk voor het welzijn van mensen. Het aantal mensen in onze tijd die overspannen of opgebrand zijn, soms al op jonge leeftijd, is schrikbarend hoog.

Ook de Bijbel wist al van het belang van rust. Met nadruk staat in het scheppingsverhaal beschreven dat God ‘rustte op de zevende dag’ na al het scheppingswerk. Die zevende dag heet de ‘Sabbat’ en dat betekent letterlijk ‘van ophouden weten’. Het is goed om af en toe even op te houden met werken, druk doen, actief zijn, twitteren enzovoort. Zelfs Jezus trok zich af en toe terug om te stilte te zoeken. Zelfs van ‘goed doen’ mag je blijkbaar af en toe even uitrusten.

De zondag is voor christenen een rustdag. Dat betekent allang niet meer dat je op deze dag niets, en dus niets leuks, mag doen. De zondag als rustdag betekent dat je tijd neemt om tot jezelf, tot elkaar en tot God te komen, daarom gaan christenen o.a. zondags naar de kerk. Om je te bezinnen en na te denken over wie je bent en wilt zijn en wat werkelijk belangrijk is in je leven.

Schrijfster Joke Hermsen stelt dat rust nodig is om creatief te kunnen zijn, in momenten van rust en ontspanning krijg je vaak de beste ideeën. En laat creatief nu ook net een ander woord zijn voor ‘scheppend’. Rust is nodig om weer ‘als nieuw’ in het leven te kunnen staan, uitgerust maar ook met nieuwe ideeën, inzichten en moed en hoop om wie weet van deze wereld een iets beter wereld te maken, met wat meer rust en welzijn voor alle mensen.

Week 13 - Uit de Kerk op Ypenburg - Verboden vruchten

Uit de Kerk op Ypenburg

Verboden vruchten

door: ds. Attie Minnema

Verboden vruchten’ is de titel van de Boekenweek dit jaar. Volgens een krant die bij de Boekenweek is uitgegeven is dit een thema waar al heel wat schrijvers een boek over geschreven hebben. En ook in één van de oudste boeken speelt een ‘verboden vrucht’ een belangrijke rol. Namelijk in de Bijbel, het boek dat vorig jaar tot belangrijkste boek van ons land is gekozen. De eerste verhalen, in de eerste hoofdstukken van de Bijbel, zijn oerverhalen, verhalen die tekenen wie en hoe de mens is. En meteen al in hoofdstuk 3 gaat het over verboden vruchten, vruchten waarvan de eerste mensen, Adam en Eva, niet mogen eten, maar ze doen het toch. En dat heeft nogal dramatische gevolgen zoals we weten. Zoals dat vaker is met het snoepen van letterlijke of ook figuurlijk ‘verboden vruchten’.

De appel is door het Bijbelverhaal van Adam en Eva het symbool geworden voor ‘verboden vruchten’. De schrijver van het boekenweekgeschenk Herman Koch wordt afgebeeld terwijl hij een appel eet en op de muur van het Paradiso waar het boekenbal werd gehouden werd een appel geprojecteerd. Terwijl wij toch geleerd hebben dat een appel gezond is. Zo zie je maar dat iets niet van of als zichzelf verboden hoeft te zijn, maar dat het ervan af hangt hoe je er mee omgaat.

‘Verboden vruchten’ worden vaak geassocieerd met erotiek, seks en overspel. Maar als je naar het Bijbelverhaal kijkt is dat een versmalling ervan. De vrucht in het paradijs waar Adam en Eva toe verleid werden was voor hen verboden omdat hij hing aan de boom van kennis van goed en kwaad. Eten van die vrucht zou de mens als een god maken met kennis van goed en kwaad, dat is wat ‘de slang, het duivelse stemmetje’ Adam en Eva dan ook vertelt. Door te eten van die vrucht willen ze meer dan mens zijn, willen ze ‘als goden zijn’.

De gevolgen kennen we en zien we nog steeds om ons heen. Mensen die meer willen zijn, die hun grenzen te buiten gaan, zich als ‘godjes’ gedragen, het kwade dienen, door te doen wat alleen goed voor henzelf is maar anderen kwetst, tekort doet, beschadigt.  Verboden vruchten zijn er inderdaad nog steeds maar gaan niet in de eerste plaats over meer of minder onschuldige verleidingen die je in het dagelijkse leven tegenkomt. ‘Verboden vruchten’ gaat nog steeds over de keus van goed en kwaad waarbij gekozen wordt voor het kwaad, je grenzen te buiten gaan, jezelf groter te willen maken dat de ander, leven ten koste van een ander.

Een keus die net als ‘in den beginne’ ingrijpende en dramatische gevolgen kan hebben.

U bevindt zich hier: Home De Dominee Uit de Kerk op Ypenburg