Week 16- Uit de Kerk op Ypenburg - 15 jaar Kerk op Ypenburg !

Uit de Kerk op Ypenburg

15 jaar Kerk op Ypenburg !

door: ds. Attie Minnema

Komend paasfeest is het 15 jaar geleden dat op Ypenburg de eerste kerkdienst werd gehouden. Op Pasen 1999 kwamen in de basisschool De Vlieger voor het eerst een (klein) aantal mensen bij elkaar om, vanuit het geloof, samen te zingen, te bidden en vooral samen Pasen te vieren.

Sinds die tijd is de kerk op Ypenburg, samen met de wijk, uitgegroeid tot wat het nu is: een gemeenschap van mensen die proberen vanuit het christelijke geloof hun weg in het leven te gaan.

En zoals heel veel mensen op Ypenburg een mooi huis hebben betrokken om daar in te wonen, zo heeft ook de kerk op Ypenburg, na enkele tijdelijke woningen in basisschool De Vlieger en het Lyceum Ypenburg, in december 2007 het eigen ‘huis’ : kerkgebouw De Toevlucht betrokken.

We zijn als wijkgemeente heel dankbaar dat wij zo deel uit kunnen maken van de wijk Ypenburg en van de gemeenschap van mensen die hier wonen en leven. En wij willen als kerk ook heel graag een plek van bezinning zijn in de wijk waar, ieder die dat wil, zich welkom voelt om te komen en mee te doen in het samen vieren en de andere activiteiten die we organiseren. Activiteiten voor groot en klein, voor gelovigen en voor wie zoekt en zich wil bezinnen op geloof- en/of levensvragen.

We hebben enige moeite moeten doen om als kerk echt zichtbaar te zijn in de wijk. Ons kerkgebouw is geen opvallend gebouw met een kerktoren en een klok en een haan. Het kruis, als christelijk symbool, is bescheiden zichtbaar boven de hoofdingang. En vaak hebben we dan ook gehoord dat inwoners van Ypenburg niet wisten waar het kerkgebouw is.

We hebben geprobeerd zichtbaar te worden door het woord KERK te laten ‘oplichten’ aan beide zijden van het gebouw. Door middel van berichten in het plaatselijke huis aan huis blad De Eendracht, door social media zoals de website, twitter en facebook proberen we ons ‘gezicht’ te laten zien, waar wij als kerk voor staan. (de adressen vindt u hieronder).

Maar vooral, dat blijft toch het belangrijkste, hopen we dat we als gelovige mensen uitstralen dat wij leven vanuit het licht en de liefde van God, dat wij daarvan een teken zijn in het gewone dagelijkse leven. We hopen dat we dat zo doen dat onze aanwezigheid als kerk en als gelovigen de mensen om ons heen goed doet, dat we openheid en gastvrijheid laten zien en een goede plek van geloof en geborgenheid zijn voor ieder die dat wil.

Dat hopen we nog vele jaren te mogen doen, steeds vanuit het Licht van Pasen.

Week 14- Uit de Kerk op Ypenburg - Maatschappelijke stage

Uit de Kerk op Ypenburg

Maatschappelijke stage

door: ds. Attie Minnema

De afgelopen maanden hadden wij als wijkgemeente Ypenburg een mooie nieuwe ervaring. Een jonge scholiere van het MBO heeft in onze gemeente haar maatschappelijke stage gelopen. Zelf niet kerkelijk en/of christelijk had ze toch de stap gezet om te vragen of ze in onze kerkelijke gemeente haar maatschappelijke stage kon doen. We waren blij verrast. Ten eerste vond ik het al heel dapper dat iemand de stap zet naar een eigenlijk voor haar onbekende ‘wereld’. En ik was blij te merken dat het beeld van de kerk voor ‘buitenstaanders’ blijkbaar niet zo is dat het afschrikt of het idee geeft dat je daar als iemand van buiten niet bij mag horen en in mee mag doen.

Onze maatschappelijke stagiaire heeft tijdens haar stage een groot aantal van de activiteiten in onze wijkgemeente bijgewoond en daarin meegewerkt: de kerkdiensten, kinderoppas, kindernevendienst, het jongerenwerk tot en met de kerstontmoeting voor ouderen en ook in de schoonmaakploeg. We  hopen dat het haar beeld van de kerk en van kerkmensen heeft verbreed en verdiept. Waar het in de kerk over gaat en waar gelovigen zich mee bezighouden en over nadenken. In ieder geval deed het ons heel goed te horen dat ze het heel leuk heeft gehad in onze wijkgemeente en dat iedereen ‘heel aardig’ was.

Wat ook een leuke en goede kant is van zo’n maatschappelijke stage, is dat ook wij als kerk ervan kunnen leren hoe de kerk en de activiteiten van de kerk overkomen bij iemand die ‘van buiten’ de kerk binnenstapt. Hoe begrijpelijk zijn bijvoorbeeld onze kerkdiensten, de taal, de rituelen, de vormen?

Afgelopen week was er een bijeenkomst voor predikanten en kerkelijke vrijwilligers over die vraag: hoe toegankelijke is de kerkdienst voor gasten en nieuwkomers, voor iemand die misschien uit nieuwsgierigheid zomaar eens een kerk binnenstapt?

We moeten toegeven, hoe we ook proberen de taal van deze tijd te spreken, dat er heel veel ‘jargon’, kerktaal, geloofstaal en groepstaal in de kerk gesproken wordt. Het is een uitdaging om die kerktaal uit te leggen aan wie daar niet zo bekend mee is. Dat vraagt uiteraard van predikanten en kerkleden dat ze zelf, in eigen woorden, kunnen zeggen wat het geloof en de geloofswoorden voor hen persoonlijk betekenen. En dat is soms moeilijk genoeg.

De meeste kerkleden staan volop in het ‘gewone’ dagelijkse leven, door school, werk en allerlei activiteiten. Als op die plekken kerk en geloof ter sprake komt, ligt daar voor hen de uitdaging om dat in ‘gewone taal’ uit te leggen en te vertellen. Dat zou je voor gelovigen een omgekeerde maatschappelijke stage kunnen noemen.

En daarbij zullen sommigen misschien zeggen dat het voor predikanten ook best nuttig kan zijn om af en toe buiten de kerk een maatschappelijke stage te doen. Lijkt me leuk en leerzaam.

Week 12- Uit de Kerk op Ypenburg - De vele gezichten van de kerk, of: schaamte en trots

Uit de Kerk op Ypenburg

De vele gezichten van de kerk, of: schaamte en trots

door: ds. Attie Minnema

Verrast was ik toen ik in de auto berichtgeving hoorde over ‘de kerk’ op het NOS journaalnieuws. Zo vaak haalt de kerk het landelijke nieuws niet! Maar het was (ook nu) geen positief nieuws en het gaf dus geen positief beeld van de kerk. Mijn verrassing ging al snel over in ergernis en zelfs schaamte.

Een dominee van de (‘zware’) Hersteld Hervormde Kerk had in zijn kerkblad uitspraken gedaan over de dood van voormalig minister Els Borst. Haar gewelddadige dood zou geen toeval zijn. ‘God laat niet met Zich spotten’ en ‘God heeft  gesproken’, aldus de dominee. Vanwege de euthanasiewet die onder minder Borst is aangenomen noemt hij haar zelfs een ‘engel des doods’ die nu haar Rechter moest ontmoeten. Gelukkig heeft het landelijk bestuur van de Hersteld Hervormde Kerk afstand genomen van deze uitspraken: “het is niet aan een kerk of dominee om een oordeel te vormen over de dood van oud-minister Borst”.

Dergelijke uitspraken en berichtgeving doen mij af en toe mij beschaamd voelen bij de kerk te horen. Natuurlijk kan ik het af doen met ‘dat is de zware kant van de kerk en het geloof’, maar dergelijke berichten bevestigen het negatieve, veroordelende beeld dat (veel?) mensen van de kerk en van geloof hebben, net zoals eerdere berichten over sexueel misbruik en extreme rijkdommen van de kerk of haar leiders.

Gelukkig zijn er ook af en toe positieve berichten over de kerk. In dezelfde week als de uitspraken van de hierboven genoemde dominee was het ook één jaar pausschap van paus Franciscus. Een paus die veel mensen aanspreekt, ook niet katholieken, door zijn open houding, zijn nadruk op de dialoog en het niet oordelen over mensen, zoals bijv. homo’s en zijn eenvoudige levenswijze en nadruk op de zorg voor de armen (en zo zou er nog meer te noemen zijn).

En we mogen als kerk best een beetje trots zijn op de vele goede dingen die vanuit de kerk (en trouwens ook buiten de kerk) gedaan worden, hulp aan armen ver weg en dichtbij, veel kerken werken mee aan de voedselbank, projecten als Repair Café, de groep vrijwilligers in Leiden die zich  in wil zetten voor de veiligheid van buurtbewoners en van Benno L., enz. Niet om met die goede voorbeelden fouten goed te praten, maar wel om een evenwichtig beeld van de kerk te laten zien.

Die goede voorbeelden zullen niet zo snel het journaalnieuws halen, maar kunnen hopelijk het soms eenzijdige, negatieve beeld van de kerk wel bijstellen. De kerk is (niet meer) de plek waar heel veel moet en niets mag, waar je wordt veroordeeld als je anders denkt en leeft. De kerk is een plek waar ruimte is voor mensen om op adem te komen, zingeving te zoeken, gemeenschap te ervaren. De kerk blijft mensenwerk met fouten en gebreken, maar waarin we proberen te leven vanuit de Geest van liefde.

Week 10- Uit de Kerk op Ypenburg - Daar zit een geurtje aan

Uit de Kerk op Ypenburg

Daar zit een geurtje aan

door: ds. Attie Minnema

Afgelopen zaterdag stond in de Volkskrant het bericht dat een promovendus van de Wageningen Universiteit een paar zinnen over God, die hij in zijn dankwoord in zijn proefschrift had opgenomen, moest verwijderen, anders kon hij niet promoveren. De promovendus had tijdens de tijd van zijn onderzoek (naar mest) veel aan zijn geloof gehad en wilde God in zijn proefschrift bedanken. Zoals vaak collega’s, partner en kinderen, familie en soms zelfs huisdieren of de sportclub worden genoemd in het dankwoord.  Maar de regels van de Universiteit vermelden, sinds vorige jaar september,: ‘geen enkele religieuze of politieke uiting meer in proefschriften’. Want ‘religie en wetenschap horen niet bij elkaar’. Eerder speelde een dergelijke kwestie ook bij de universiteit van Leiden, toen mocht het citaat wel blijven staan.

De promovendus in Wageningen weigerde om deze zinnen in zijn dankwoord af te plakken en heeft toen de bladzijden met zijn dankwoord uit alle gedrukte exemplaren gescheurd.

Je vraagt je af wat de reden van dit verbod van een persoonlijke geloofsuiting is. Past dit in de lijn van steeds meer het geloof ‘achter de voordeur’ te willen houden. Is de wetenschap ‘bang’ voor invloed en vermenging van het geloof? Maar de ‘gewraakte’ zinnen stond niet in het proefschrift zelf, maar slechts in het persoonlijke dankwoord. Hoe persoonlijk mag een dankwoord dan wel of niet zijn? Mag daaruit blijken wie jij bent als mens ‘achter’ de wetenschapper en door wie jij je in je werk gesteund voelt? En raakt deze kwestie niet aan de godsdienstvrijheid die wij in ons land toch als een hoog goed zien, opgenomen in onze grondwet?

Natuurlijk moeten we dit ‘geval’ niet groter maken dan het is, maar je vraagt je toch af of dit een uiting is van een tendens dat religie steeds meer uit het openbare leven weggedrongen moet worden, volgens sommigen. Vrijheid van meningsuiting, vrijheid van godsdienst is een groot goed. En zolang je anderen niet kwetst of schaadt, moet iemand kunnen zeggen of uiten wat hij of zij vindt. Als je er daarbij ook maar op aanspreekbaar bent, waarbij het juist mooi zou zijn als het gesprek erover op gang komt. Zodat kennis van en begrip voor elkaars overtuiging groeit. Hopelijk brengt ook dit vooral in Wageningen het gesprek hierover op een goede manier op gang en kan de geachte promovendus zijn onderzoek verder vruchtbaar maken voor gelovigen en ongelovigen. Per slot is mest (als het er eenmaal is) bedoeld om groei te bevorderen en niet(s) af te breken.

Week 9- Uit de Kerk op Ypenburg - Voorjaarsgevoel

Uit de Kerk op Ypenburg

Voorjaarsgevoel

door: ds. Attie Minnema

De natuur loopt, volgens deskundigen, zeker een maand voor en wie er een beetje oog (en oor) voor heeft kan dat zelf ook om zich heen zien en horen. Krokussen en narcissen komen al in bloei, bomen en struiken vormen al knoppen en blaadjes en de vogels fluiten er af ten toe lustig op los terwijl insecten al door de tuin dansen. Zelfs zie je watervogels al voorbereidingen voor een nest maken. Al duurt het nog bijna een maand voordat het voorjaar officieel begint, je krijgt er af en toe al echt een voorjaarsgevoel van.

Het kerkelijke feest Pasen wordt vaak verbonden met het voorjaar, het is het feest van nieuw leven en bij de kerkdienst van Paasmorgen worden soms gele narcissen uitgedeeld als trompetterbloemen die de boodschap van Pasen de wereld in bazuinen.

Toch duurt het nog even voordat het Pasen is, dit jaar bijna een maand nadat het voorjaar officieel begint op 21 maart en na de vroegst mogelijk datum van Pasen. Pasen valt altijd op de zondag na de eerste volle maan in de lente, tussen 22 maart en 25 april. Pasen valt dit jaar dus zelfs vrij laat op 20 april  De tijd gaat snel (zegt men) en nu dus ook de natuur, maar het kerkelijke jaar heeft z’n eigen ritme.

Ondanks de lenteprikkels om ons heen lijkt het dus erg vroeg om nu al over Pasen te beginnen. Maar komend weekend viert (vooral) het zuiden van het land carnaval en dat is de aanloop voor de kerkelijke voorbereidingstijd voor Pasen. Zes weken ofwel veertig dagen bereidt men in de kerk zich voor op het Paasfeest, een tijd van bezinning waarbij steeds meer mensen een vorm van vasten aanhouden, bijv. door geen vlees of alcohol te nuttigen, of door minder televisie te kijken of auto te rijden. Vanouds was dit vasten vooral een katholieke gewoonte, waarbij men op het carnavalsfeest zich nog even te buiten kon gaan aan eten en drinken, maar ook steeds meer protestantse gelovigen nemen, in één of andere vorm, dit vasten over.

Het voorjaar en de eerste tekenen daarvan doen je verlangen naar warmte, licht en naar bloeiend en kleurrijk leven. Dat sluit aan bij de boodschap van Pasen. Maar dat dat goede leven niet vanzelfsprekend is, leert ons de tijd vóor Pasen waarin we ons bezinnen op het lijden van Jezus en van mensen in de wereld, ver weg en dichtbij. Het is goed om ook daar bij stil te staan. Zoals de winter het verlangen naar het voorjaar oproept, zo roept bezinning op het lijden het verlangen op naar het goede leven. En hopelijk ook de inzet om leven, van mens en dier en natuur, steeds meer tot bloei te laten komen.

Week 7- Uit de Kerk op Ypenburg - Verboden liefde

Uit de Kerk op Ypenburg

Verboden liefde

door: ds. Attie Minnema

Op 14 februari is het Valentijnsdag, een traditie die vanuit Amerika over de rest van de wereld verspreid is en zo ook naar Nederland is gekomen. Maar de oorsprong van deze dag is al veel ouder en komt uit Europa. Er zijn verschillende legenden die aan Valentijnsdag ten grondslag (kunnen) liggen.

In 270 jaar na Christus is er een jonge Romeinse priester Valentijn, hij leeft in een tijd van oorlogen en keizer Claudius II verbiedt zijn soldaten om te trouwen, zodat ze zich volledig op de oorlogsstrijd kunnen richten. De gedachte aan een geliefde thuis zou een soldaat alleen maar afleiden.

Op een dag komt een jong stel bij priester Valentijn, de man is een heidens soldaat en de vrouw een gelovig christen. En ook al is het in strijd met de wet van de keizer, priester Valentijn verbindt de twee geliefden in het huwelijk. Als het nieuws zich verspreid in het land, komen er steeds meer verliefde stelletjes bij Valentijn. Tot de keizer ervan hoort en hij de opdracht geeft om deze ‘liefdespriester’ gevangen te nemen. Uiteindelijk belandt Valentijn op het schavot en wordt hij onthoofd. Vlak voor zijn hoofd afgehakt wordt, geeft hij de dochter van de gevangenisbewaarder een briefje: ‘Van je Valentijn’. Dit alles gebeurt op 14 februari. Later wordt Valentijn heilig verklaard en roept een paus 14 februari uit tot de heilige naamdag van Sint Valentijn.

Verboden liefdes zijn dus van alle tijden. Van Romeo en Julia tot geliefden die niet mochten trouwen vanwege standsverschil of vanwege godsdienstige verschillen. Af en toe vertellen mensen daarover schrijnende verhalen met veel verdriet, over hoe hun familie hen dwong de verkering uit te maken omdat de geliefde van de ‘verkeerde’ kerk was. Gelukkig is daarin veel veranderd, maar nog steeds kan verschil in geloof in zwaardere kerken of tussen verschillende godsdiensten een obstakel zijn voor geliefden om een relatie te hebben. Ook homoliefde is in een aantal landen nog steeds verboden en kan discriminatie, gevangenschap en zelfs de doodstraf opleveren.

Valentijnsdag staat voor romantiek, een kaart met lieve woorden, een roos of een romantisch etentje voor geliefden. Maar Valentijnsdag is ook de dag die eraan herinnert dat echt liefde mag bestaan en, ook in gelovig perspectief, een zegen verdient.

U bevindt zich hier: Home De Dominee Uit de Kerk op Ypenburg