Agenda komende week

Dinsdag 27 Juni 20:00-21:30
Cantorij - De Toevlucht

Week 31 - Uit de Kerk op Ypenburg - Klokgelui

Uit de Kerk op Ypenburg

Klokgelui

door: ds. Attie Minnema

De afgelopen dagen, bijna al weer twee weken, is ons land in de ban van de vreselijke vliegtuigramp in de Oekraïne. Zoveel slachtoffers, niet door ‘zomaar’ een vliegtuigongeluk maar door een aanslag vanuit een oorlogsgebied waar wij als land niets mee te maken hebben. Zoveel mensenlevens, ouder, jongvolwassenen en soms nog heel jong, afgebroken. Vakantieplezier overgegaan in grote schrik, verdriet en onmacht en woede.

Bijna iedere Nederlander voelt zich denk ik wel betrokken bij deze vreselijke ramp en bij de nabestaanden en betrokkenen. Misschien niet omdat je één van de slachtoffers of nabestaanden kent, maar alleen al vanwege het besef dat dit ieder van ons, jou ook had kunnen treffen.

Afgelopen woensdag was een nationale dag van rouw aangekondigd en hoewel wij als land daar niet zo’n grote traditie in hebben heeft dat heel veel mensen aangesproken en hebben veel mensen op één of andere manier daar vorm aan gegeven. Door de vlag half stok te hangen, door op social media foto’s van teksten of bijv. een witte roos te delen, door langs de kant van de weg naar de stoet rouwauto’s te kijken of voor de televisie de uitzending hierover te volgen.

Ook de kerken hebben hierin meegedaan. Op sommige plaatsen waren kerken geopend, vooral in dorpen en steden waar slachtoffers woonden, klokken luidden voor de één minuut stilte om 16.00 uur en op de dag van rouw was er een bijeenkomst van de Raad van Kerken in Amersfoort met als thema: ‘Verbonden in verdriet’. “Daarvoor zijn er kerken”, zei de dominee in haar welkomstwoord, “omdat we weten dat we kwetsbaar zijn, dat er dingen zijn die te groot zijn om alleen te dragen”. De kerk als ruimte om bij elkaar en bij God te zijn, verbonden in verdriet.

Onze kerk De Toevlucht heeft geen klokken die wij kunnen luiden. Toch hebben we ook als geloofsgemeenschap onze verbondenheid met de slachtoffers en nabestaanden en andere betrokken willen uitdrukken. Door onderstaande tekst via verschillende websites, Facebook en Twitter te delen:

Onze klokken #MH17

We bidden dat onze klokken voorzichtig en zacht klinken
voor de nabestaanden, het leven in scherven.
We bidden dat onze klokken dreunen over de plek van de crash,
als aanklacht, om recht.
We bidden dat de klokken klinken in onze harten,
zuiver en goed,
opdat wij moed houden en elkaar bijstaan.
Amen

Week 26 - Uit de Kerk op Ypenburg - Religie rond het WK

Uit de Kerk op Ypenburg

Religie rond het WK

door: ds. Attie Minnema

De wereldvoetbalbond FIFA heeft op het wereldkampioenschap religieuze uitingen verboden rond de wedstrijden. Ook de Braziliaanse bondscoach Scolari heeft dat zijn spelers verboden zoals bijv. een T-shirt met ‘Ik hoor bij Jezus’ onder hun shirt te dragen. Het argument van de FIFA  schijnt te zijn dat niet alleen christenen God, maar ook islamieten Allah zouden kunnen gaan aanroepen.

Eerder al had de FIFA in maart 2007 vrouwelijke islamitische spelers verboden een hoofddoek op het voetbalveld te dragen tijdens het spelen. Maar dit besluit is inmiddels weer teruggenomen. Voetballen met een hoofddoek is veilig en een verbod zou duizenden vrouwen uitsluiten van het voetbalspel.

De afgelopen jaren leek het ‘kruisje slaan’, knielen en ‘naar boven wijzen’ bij een doelpunt en ook T-shirts met religieuze teksten steeds meer toe te nemen op het voetbalveld. En wat islamitische uitingen betreft kunnen we die in ieder geval ook af en toe op de Nederlandse velden zien als een speler, blijkbaar het islamitische geloof aanhangend, na een doelpunt met de handen het gezicht bedekt (als ik het goed interpreteer).

Op zich lijkt er mij niet zoveel op tegen als een sporter met een religieus gebaar laat zien dat zijn of haar religieuze beleving ook met de  sportbeleving te maken heeft. Al lijkt het de laatste jaren wel zulke vormen aan te nemen dat het af en toe meer een ‘modeverschijnsel’ lijkt. Of dat je je afvraagt of het niet meer bijgeloof is en iemand heeft het zelfs al ‘religieuze doping’ genoemd.

Ondanks het verbod van de FIFA zijn er ook op dit WK spelers die je een kruisje ziet slaan of die na een doelpunt naar boven wijzen. Soms, zoals na het geweldige (!) doelpunt van Depay tegen Australië, blijkt dat te zijn voor een gestorven familielid of vriend. En natuurlijk is dat een mode of liever gezegd een tijdsverschijnsel. Maar als het voor een speler een gemeend gebaar is en betekenis heeft, wat is er dan op tegen?

Religie is al lang niet meer uit te bannen uit de sport en zeker niet in Brazilië. Immers iedere uitzending zien we wel het Christusbeeld op de berg bij Rio de Janeiro en ook in de studio van de NOS. Het Christusbeeld in Brazilïe wordt zelfs gekleurd met de kleuren van de vlaggen van de deelnemende landen.

Religie, godsdienst heeft, als het goed is, met heel het leven te maken. En misschien is het juist wel goed dat dat ook rond het WK voetbal blijkt. Om te laten zien dat er meer is tussen hemel en aarde dan voetballen.

Week 23 - Uit de Kerk op Ypenburg - Sportieve gewetensnood

Uit de Kerk op Ypenburg

Liedjes met ruimte

door: ds. Attie Minnema

 

Binnenkort begint het WK voetbal. Straten kleuren langzaam oranje, het ene na het andere WK-lied klinkt en inmiddels is de selectie van het Nederlands Elftal bekend. Voetbalkenners doen hun voorspellingen over de kansen van Louis van Gaal en z’n mannen en her en der worden voetbalpools ingevuld.

Ook ik ben nogal een voetballiefhebber al blijf ik niet voor elke wedstrijd die op televisie wordt uitgezonden thuis. Maar zondagavond Studio Sport, de Europese wedstrijden en het Nederlands Elftal volg ik meestal met plezier. Maar juist dat plezier wordt nu, met het naderen van het WK voetbal in Brazilië, ernstig aangevochten zodat het bij mij zelfs de vraag oproept of ik wel moet kijken naar de WK wedstrijden.

De afgelopen maanden kwamen er steeds berichten van ernstige ongelukken en zelfs doden bij de bouw van de voetbalstadions in Brazilië. Hetzelfde geldt voor de bouw van stadions voor het WK in 2022 in Qatar waar al enkele honderden Nepalese bouwvakkers de dood vonden. En mogelijk is daar ook sprake van uitbuiting van migranten uit met name India en Pakistan. Om nog maar niet te spreken van de berichten van omkoping.

Naast deze schrikwekkende getallen van doden kunnen we reportages zien van protesten uit Brazilië, toch een voetbalgek land, protesten vanwege de miljarden die worden uitgegeven voor dit WK terwijl vele Brazilianen tekort komen in onderwijs en zorg en in het land infrastructuur en veiligheid slecht verzorgd zijn.

Het is steeds weer een lastige vraag die opkomt waar sport, politiek en mensenrechten met elkaar vermengd zijn. Dat was al zo bij de Olympische Spelen in 1936 in Berlijn, de WK voetbal in 1978 in Argentinië en onlangs bij de Winterspelen in Sotsji en nu dus bij de komende WK’s in Brazilië en Qatar. De vraag naar deelname aan dergelijke evenementen mag volgens mij niet bij de sporters  liggen, zij hebben vaak jarenlang naar het toernooi toegewerkt. De verantwoordelijkheid ligt bij de sportbonden en de politiek, om verantwoorde keuzes te maken in toewijzing van toernooien aan landen of steden. Daarbij hebben we ook als kijkers een verantwoordelijkheid. Niet kijken naar de wedstrijden zal geen invloed hebben. Maar wie kijkt naar en juicht voor het Nederlandse elftal zou ook oog moeten hebben voor de misstanden eromheen en waar mogelijk onze stem daartegen laten horen. Wie weet kan dit invloed hebben op de keuzes waar toekomstige sportevenementen plaatsvinden zodat sportiviteit en eerlijk spel voor álle betrokkenen hoog gehouden worden.

sprek met ruimte, ruimte om je eigen woorden en houvast voor het leven te ontdekken.

 

Week 21- Uit de Kerk op Ypenburg - Beeldend geloven

Uit de Kerk op Ypenburg

Beeldend geloven

door: ds. Attie Minnema

Afgelopen weken hebben we in een gespreksgroep enkele avonden met elkaar gesproken over het schilderij van Rembrandt ‘De terugkeer van de verloren zoon’, met behulp van het boek van Henri Nouwen ‘Eindelijk thuis’ over dit schilderij. Rembrandt’s schilderij hangt in het museum de Hermitage in St Petersburg in Rusland en Nouwen heeft, nadat hij het schilderij via een reproductie had leren kennen, toen hij in St. Petersburg was, uren voor het schilderij gezeten om het tot in detail te bekijken. Zijn boek ‘Eindelijk thuis’ is een prachtig verslag van wat hem in het schilderij van Rembrandt heeft geraakt en wat het bij hem heeft opgeroepen. Het boek van Nouwen spreekt veel mensen aan en raakt hen in hun nadenken over hun persoonlijk leven en geloof.

Deze maanden loopt in het Rijksmuseum in Amsterdam de tentoonstelling ‘Art is therapy’. Bij 150 schilderijen, beelden en objecten hangt commentaar van Britse filosofen, John Armstrong en Alain de Botton. Zij gaan ervan uit dat kunst een helpend en helend effect op je leven kan hebben en vertellen in hun bijschriften wat het betreffende kunstwerk kan betekenen voor persoonlijke kwesties en levenservaringen. “De functie van kunst is om mensen door het leven te helpen”. De Botton noemt het Rijksmuseum zelfs een ‘tempel van de natie en de ziel’ en ‘Musea zijn onze nieuwe kerken en geschikt om de troostende en zingevende functie van religie over te nemen’.

Deze beide voorbeelden sluiten aan bij twee zaken die belangrijk zijn in deze tijd: de nadruk op ervaring en dat de moderne mens visueel is ingesteld. Beelden spelen een belangrijke rol in het leven, overal zie je beelden om je heen, via de moderne media, reclame-uitingen. In werk en op scholen worden beelden, computers, het digitale schoolbord e.d. steeds belangrijker. En ook in de kerk gebruiken we steeds meer beelden, bijvoorbeeld in kerkdiensten via de beamer. Voor de viering of tijdens de dienst of preek laten we afbeeldingen zien, bij het Bijbelverhaal of het thema van de viering. En vaak is daarbij de vraag: ‘wat doet deze afbeeldingen je?, wat raakt je daarin?’. Ook met woorden (verhalen vertellen blijft belangrijk), maar nog veel meer met beelden worden ervaringen opgeroepen. Afbeeldingen kunnen je een nieuw aspect, een nieuw doorzicht laten zien bij bijvoorbeeld een bekend (Bijbel) verhaal.

Je kunt zeggen dat ook Jezus gebruikt maakt van beelden, al waren er in die Bijbelse tijd uiteraard nog geen beamers en computers. Maar de gelijkenissen die Jezus vertelt zijn eigenlijk ‘beeldende’ verhalen en in het breken en delen van brood en vis, het zegenen van de kinderen laat Jezus de boodschap van het evangelie zien. Geloven raakt aan alle zintuigen en er is heel veel kunst, religieus of niet, die daaraan een mooie bijdrage kan leveren.

Week 18- Uit de Kerk op Ypenburg - Vergeven?

Uit de Kerk op Ypenburg

Vergeven?

door: ds. Attie Minnema

De datum van 4 Mei nadert weer, de dag waarop we de doden van de Tweede Wereldoorlog en andere oorlogen en vredesmissies herdenken. Voordat we op 5 mei de bevrijding vieren.

De meidagen zijn nog steeds voor veel mensen bijzondere en vaak ook moeilijke dagen. Dagen van pijnlijke herinneringen en soms van nachtmerries, waar men vaak nog steeds niet over kan praten.

Deze meidagen roepen daarbij ook vaak de vraag op naar ‘vergeving’, ook nu kwam ik dat onderwerp weer tegen. En het thema vergeving raakt ook aan de vraag die iedere jaar opkomt en ook de afgelopen tijd weer opkwam of niet alleen slachtoffers maar ook (de slachtoffers onder) de daders herdacht mogen worden en ook of ook Duitsers uitgenodigd kunnen worden voor de herdenkingen in ons land. Het is een vraag en een discussie die veel verschillende reacties, voor en tegen, oproept.

Vergeving, verzoening, zijn moeilijke onderwerpen. We kunnen slachtoffers en hun nabestaanden niet ‘verplichten’ om te vergeven. Ondanks de waardevolle christelijke gedachten daarover als : ‘de andere wang toekeren’ en ‘zeven maal zeven maal vergeven’. Als de wonden (nog) te diep zijn kan het niet en misschien wel nooit. Toch kan vergeven, als je het kunt, wel helpen om verder te kunnen gaan met je leven.

Onlangs verscheen het boek ‘Het boek van vergeving; in vier stappen naar harmonie met onszelf en de ander’ van Mpho Tutu en haar vader de bekende Zuid-Afrikaanse bisschop Desmond Tutu.

Desmond Tutu was voorzitter van de Waarheids- en Verzoeningscommissie in Zuid-Afrika die, na het afschaffen van de apartheid, de wreedheden begaan tijdens de onderdrukking van de zwarte bevolking behandelde. Na een volledige bekentenis kregen de daders amnestie. Deze verzoening maakte een overgang mogelijk naar democratie zonder vergelding, bloedbad of een uitbarsting van wraak en geweld. In hun boek noemen de Tutu’s vier stappen als weg naar vergiffenis: het verhaal vertellen, de pijn benoemen, vergeving schenken, de relatie vernieuwen of loslaten. Stappen die je niet zomaar zet, die tijd vragen.

Hank Heijn, de weduwe van de ontvoerde en vermoordde Gerrit Jan Heijn, noemde het vergeven van  de ontvoerder en moordenaar van haar man, een ‘cadeau aan zichzelf’. Door Ferdi E. te vergeven gaf ze zichzelf de mogelijkheid hem los te laten en weer in vrijheid verder te kunnen gaan met haar leven. Overigens kon ze dit pas, een brief aan hem schrijven met haar vergiffenis, 2 jaar nadat ze een brief van hem had ontvangen. Vergeven, kunnen vergeven heeft tijd nodig.

Juist in deze meidagen lijkt het mij belangrijk dat we, over en weer, elkaars gevoelens rond dit onderwerp respecteren. Pas dan kunnen we echt samen ook bevrijding vieren.

Week 16- Uit de Kerk op Ypenburg - 15 jaar Kerk op Ypenburg !

Uit de Kerk op Ypenburg

15 jaar Kerk op Ypenburg !

door: ds. Attie Minnema

Komend paasfeest is het 15 jaar geleden dat op Ypenburg de eerste kerkdienst werd gehouden. Op Pasen 1999 kwamen in de basisschool De Vlieger voor het eerst een (klein) aantal mensen bij elkaar om, vanuit het geloof, samen te zingen, te bidden en vooral samen Pasen te vieren.

Sinds die tijd is de kerk op Ypenburg, samen met de wijk, uitgegroeid tot wat het nu is: een gemeenschap van mensen die proberen vanuit het christelijke geloof hun weg in het leven te gaan.

En zoals heel veel mensen op Ypenburg een mooi huis hebben betrokken om daar in te wonen, zo heeft ook de kerk op Ypenburg, na enkele tijdelijke woningen in basisschool De Vlieger en het Lyceum Ypenburg, in december 2007 het eigen ‘huis’ : kerkgebouw De Toevlucht betrokken.

We zijn als wijkgemeente heel dankbaar dat wij zo deel uit kunnen maken van de wijk Ypenburg en van de gemeenschap van mensen die hier wonen en leven. En wij willen als kerk ook heel graag een plek van bezinning zijn in de wijk waar, ieder die dat wil, zich welkom voelt om te komen en mee te doen in het samen vieren en de andere activiteiten die we organiseren. Activiteiten voor groot en klein, voor gelovigen en voor wie zoekt en zich wil bezinnen op geloof- en/of levensvragen.

We hebben enige moeite moeten doen om als kerk echt zichtbaar te zijn in de wijk. Ons kerkgebouw is geen opvallend gebouw met een kerktoren en een klok en een haan. Het kruis, als christelijk symbool, is bescheiden zichtbaar boven de hoofdingang. En vaak hebben we dan ook gehoord dat inwoners van Ypenburg niet wisten waar het kerkgebouw is.

We hebben geprobeerd zichtbaar te worden door het woord KERK te laten ‘oplichten’ aan beide zijden van het gebouw. Door middel van berichten in het plaatselijke huis aan huis blad De Eendracht, door social media zoals de website, twitter en facebook proberen we ons ‘gezicht’ te laten zien, waar wij als kerk voor staan. (de adressen vindt u hieronder).

Maar vooral, dat blijft toch het belangrijkste, hopen we dat we als gelovige mensen uitstralen dat wij leven vanuit het licht en de liefde van God, dat wij daarvan een teken zijn in het gewone dagelijkse leven. We hopen dat we dat zo doen dat onze aanwezigheid als kerk en als gelovigen de mensen om ons heen goed doet, dat we openheid en gastvrijheid laten zien en een goede plek van geloof en geborgenheid zijn voor ieder die dat wil.

Dat hopen we nog vele jaren te mogen doen, steeds vanuit het Licht van Pasen.

U bevindt zich hier: Home De Dominee Uit de Kerk op Ypenburg