Week 30 - Uit de Kerk op Ypenburg - SLOW

Uit de Kerk op Ypenburg

SLOW

door: ds. Attie Minnema

Het is volop vakantietijd, waarin het allemaal even wat rustiger aan mag. Een aantal weken niet naar school of naar het werk, misschien voor studenten met een vakantiebaantje maar toch ook tijd met wat extra vrije tijd om leuke dingen te doen, om met familie, vrienden of vriendinnen op te trekken. Om tot rust te komen, om na de vakantie weer volop aan het werk of naar school te kunnen gaan. In de vakantie mag het tempo wat lager zijn.

Tegelijk zie je een trend om niet alleen in de vakantietijd, maar ook in het gewone, dagelijkse leven wat meer rust te nemen en het leven wat rustiger, trager te leven. Een tegenbeweging tegen de drukte,  de jachtigheid en de volheid van de tijd waarin we leven. Ik weet van een koffiehuis dat een stiltecafé wil zijn, waarin ‘slowkoffie’ wordt geserveerd, waar de koffiebonen gemalen worden en de koffie weer vers gezet wordt. In plaats van allerlei soorten koffie die uit een duur en modern apparaat getapt kan worden. Bij het binnenkomen in dit koffiehuis moet je je mobiele telefoon inleveren, deze wordt in een kluisje gelegd en tegelijk aan de stroom. In het koffiehuis heerst rust en stilte, telefoons , smartphone, Iphone en laptops zijn ‘verboden’. Zodat, als je het stiltecafé verlaat, jijzelf en je telefoon weer opgeladen zijn.

Dat stiltecafé zal niet het enige voorbeeld zijn van plekken in ons land waar men de jachtigheid van het dagelijkse leven probeert te doorbreken. Zo is er ook een Slow Movement die het dagelijkse leven wat wil vertragen en zelfs lijkt Slow Food steeds meer een trend te worden tegenover FastFood. Het is duidelijk dat we in onze maatschappij niet op dezelfde manier door kunnen rennen. Burned out is bij jong volwassenen en zelfs bij tieners een groeiend probleem, als gevolg van steeds maar meer prestaties te moeten leveren.

Van oudsher is de kerk een plek van rust en stilte en bezinning. Maar veel mensen weten de weg naar de kerk niet meer te vinden. Tegelijk is de behoefte aan rust en bezinning groot. Gelukkig dat op allerlei plekken en manieren daar ruimte en aandacht voor is.

Deze vakantietijd is een tijd om tot rust te komen, te ‘vertragen’. Hopelijk lukt het na de vakantie om dat vast te houden. Blijkt dat lastig dan is er behalve het stiltecafé ook altijd de kerk om binnen te lopen en een uurtje rust en bezinning te vinden.

Week 25 - Uit de Kerk op Ypenburg - Met de billen bloot

Uit de Kerk op Ypenburg

Met de billen bloot

door: ds. Attie Minnema

Een Nederlander is met drie andere toeristen in Maleisië veroordeeld omdat ze op een heilige berg naaktfoto’s van elkaar hadden gemaakt. Enkele dagen later was er in datzelfde gebied een dodelijke aardbeving waarbij 18 slachtoffers vielen. De plaatselijke bevolking gelooft dat de aardbeving heeft plaatsgevonden vanwege de woede van de goden van de berg vanwege de foto’s. Gelukkig voor de Nederlander werd hij veroordeeld tot een fikse boete en de drie dagen die hij al in voorarrest had gezeten en kon hij na de uitspraak terug naar Nederland. Volgens zijn moeder heeft hij spijt en had hij de foto’s nooit genomen als hij had geweten hoe gevoelig dit lag. Volgens andere bronnen negeerden de toeristen de waarschuwingen van borden en van hun gids.

Natuurlijk kun je zegen dat het bijgeloof is te geloven dat een aardbeving wordt veroorzaakt door woedende goden vanwege een paar baldadige naaktfoto’s. Maar dat is natuurlijk niet waar het hier om gaat. Het nemen van dergelijke naaktfoto’s schijnt de laatste hype te zijn : een bilfie nemen op een bijzondere plek. Wie daar aan mee wil doen moet dat uiteraard vooral zelf weten. Maar als toerist mag van je gevraagd worden dat je beseft dat je te gast bent en dat je respect hebt voor de gewoonten en tradities van het land of de streek waar je verblijft.

We wonen in een wereld en in een land waarin heel wat culturen en religies samenleven. En iedereen kan inmiddels weten en geleerd hebben dat we als bewoners van hetzelfde land respect op moeten brengen voor elkaars gewoonten en levensbeschouwing. En dat geldt ook als je als toerist naar een ander land gaat, met name als dat een niet westers land is met een heel andere (belevings)wereld. Zoals je je van te voren verdiept in praktische zaken hoor je dat ook te doen m.b.t. de cultuur. Zoals wij dat zelf ook van toeristen en buitenlanders verwachten. Maar ook van elkaar met al onze verschillende geloven en levensbeschouwingen. Wie dat niet doet kwetst niet alleen de ander, maar loopt zelf ook de kans daar op een vervelende manier de gevolgen van te ondervinden. En: wie de billen brandt, moet op de blaren zitten.


Week 23 - Uit de Kerk op Ypenburg - Wij en zij

Uit de Kerk op Ypenburg

Wij en zij

door: ds. Attie Minnema

 

Vorige week sprak professor Maurits Berger, islamdeskundige van de universiteit Leden, in De Toevlucht o.a. over de mogelijkheid van de interreligieuze dialoog. Is echt gesprek tussen (aanhangers van) de verschillende religies mogelijk? Volgens prof. Berger niet. Je kunt elkaar vertellen over je eigen godsdienst, en dat is nuttig om meer van elkaar te leren kennen. Maar een echte dialoog in de zin van uitwisseling van standpunten waarbij je de mogelijkheid openheid dat je daardoor verandert van (geloofs)mening is niet echt mogelijk. Je gelooft immers je eigen godsdienstige opvattingen en zult daar in principe toch aan vast willen houden. Dit geldt overigens ook voor het gesprek tussen de verschillende christelijke stromingen die er zijn.

Toch, gaf prof. Berger aan, is gesprek en ontmoeting tussen aanhangers van verschillende godsdiensten heel nuttig. Om elkaar te leren kennen als medemensen. Hij gaf in zijn inleiding een aantal confronterende voorbeelden van de krampachtigheid en de (voor)oordelen waarmee we als verschillende bevolkingsgroepen en aanhangers van verschillende godsdiensten naar elkaar kijken en met elkaar omgaan. Het ‘wij en zij denken’ viert hoogtij, daar doe je aan mee al wil je het zelf niet.

Waarom worden jongeren nog steeds Marokkanen of Turken genoemd terwijl ze in Nederland zijn geboren en opgegroeid, en dus gewoon Nederlander zijn?

Waarom wordt hen steeds weer gevraagd hoe ze denken over IS en de aanslagen door moslimsextremisten? In de kerk weten we ook hoe vervelend het is het gevoel te hebben dat je je steeds weer moet verantwoorden tegenover bijvoorbeeld het anti-homostandpunten van bepaalde kerken en stromingen.

Wie vond het niet goed dat burgemeester Aboutaleb durfde te zeggen: ‘wie het niet eens is met hoe we hier in Nederland met elkaar leven rot maar op’, maar dat wordt niet gezegd tegen krakers, voetbalhooligans of motorbendes die met geweld de boel vernielen.

We leven in een land met mensen uit allerlei landen en met veel verschillende religies en levensbeschouwingen. Dat is een realiteit en daarmee moeten we (leren) leven. We kunnen als ‘blanke’ Nederlanders ons niet meer presenteren als degenen die hier ‘eigenlijk’ horen en de gang van zaken mogen bepalen. Het ‘wij – zij denken’ moet worden tot ‘wij’ en samen, wij Nederlanders die samen-leven, en die rekening houden met elkaars gewoonten, geloof- of levensovertuiging. Als eerste is daarvoor nodig dat we elkaar leren kennen, daarom is ontmoeting belangrijk. En het is ook aan kerken om daarin een rol te vervullen, in alle openheid, vanuit de overtuiging dat ieder mens een kind van God is. Ook als die ander God noemt en aanbidt met een andere naam.

Week 21 - Uit de Kerk op Ypenburg - De volmaakte mens

Uit de Kerk op Ypenburg

De volmaakte mens

door: ds. Attie Minnema

Deze maand zendt de VPRO een serie van 6 afleveringen uit over de ‘Volmaakte Mens’. Een serie over de mogelijkheid om onszelf als mensen te verbeteren. De eerste aflevering ging over de mogelijkheid om in te grijpen in de eigenschappen van kinderen die nog geboren moeten worden: designerbaby’s. Er zijn al klinieken waar je als toekomstige ouders het geslacht van je kind kunt laten bepalen. En is dat erg als je als ouders na twee jongentjes graag een meisje wilt en dat dus ook bepaalt? Maar er worden nog veel grotere vragen opgeroepen over genetische manipulatie. Zo kun je ongewenste eigenschappen ‘eruit halen’ en goede eigenschappen toevoegen: geen driftigheid of agressie, maar wel een intelligent, sympathiek, aantrekkelijk, gezond en wie weet zelfs de keus voor een muzikaal of sportief kind.

En waar ligt de grens? De filosoof die in het programma aan het woord was stelde: ‘je zou je kind wellicht wel een vitaminepil geven als het daar intelligenter van zou worden, wat is het verschil met genetisch ingrijpen? Het heeft allebei invloed op de biologie van je kind.’

Het lijkt aantrekkelijk: geen ernstige ziekten meer, geen (minder?) huiselijk geweld, geen voetbalhooligans meer. Vooral leuke, goede en goed functionerende mensen die gezond oud en misschien zelfs wel onsterfelijk worden. Maar wat zijn de maatschappelijke gevolgen als perfectie de norm wordt en imperfectie een keuze? Durf je als ouders straks nog de natuur z’n gang te laten gaan met het risico dat je erop aan gekeken wordt als je kind een bepaalde afwijking (van die perfecte) norm heeft en daarmee wellicht de maatschappij geld kost? In de Verenigde Staten schijnen er al rechtszaken van kinderen te zijn tegen hun ouders die ze verantwoordelijk stellen voor hun bestaan, omdat ze vinden dat ze niet geboren hadden moeten worden.

‘Wat is de mens?’ dat is de vraag die in deze boeiende televisieserie aan de orde komt.

Het Bijbelse antwoord op die vraag is: ‘beeld van God en van daaruit mijn broeder en mijn zusters hoeder’. Dat gaat over zorgzaamheid, liefde, respect, mededogen en inzet voor vrede en gerechtigheid. Ook voor diegenen die misschien zwak, ziek of oud zijn of zelf geen mogelijkheden hebben om het welzijn in hun leven op peil te houden. Of in omstandigheden zijn waarin hun leven en welzijn ernstig bedreigd wordt.

Ook al hoef je persoonlijk geen antwoord (meer) te geven over vragen rond bijvoorbeeld het ingrijpen of bepalen van jouw ‘designerbaby’, we kunnen de vragen die deze serie van de VPRO oproept niet uit de weg gaan. Het gesprek hierover zal gevoerd moeten worden, ter wille van de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen. Het Bijbelse antwoord op de vraag ‘wie is de mens’, namelijk ‘mijn broeder/zusters hoeder’, lijkt me daarbij niet het enige antwoord maar wel een hele zinvolle bijdrage.

Week 19 - Uit de Kerk op Ypenburg - Vrijheid in verantwoordelijkheid

Uit de Kerk op Ypenburg

Vrijheid in verantwoordelijkheid

door: ds. Attie Minnema

Deze week vieren wij op 5 Mei weer onze vrijheid. We vieren dat wij als land al 70 jaar in vrijheid leven, vrijheid in de zin van: geen oorlog. Maar vrijheid is ook breder dan alleen de afwezigheid van oorlog. Vrijheid is in de mensenrechten een centraal begrip: vrijheid van meningsuiting, vrijheid van godsdienst, van politieke voorkeur, levenswijze, vereniging, drukpers enz. Wie hecht niet aan zijn of haar vrijheid om je eigen leven invulling te geven zoals jij dat zelf wilt?

Toch heeft vrijheid grenzen. Hoewel dat tegenstrijdig klinkt. Maar als iedereen maar zou doen wat hij of zij wil dan zou het leven en de samenleving een behoorlijke chaos worden. In het verkeer, in de inrichting van de maatschappij, in ons omgaan met elkaar zijn wetten en regels die juist garanderen dat iedereen zo veel mogelijk vrij kan leven. Zouden die regels en wetten er niet zijn dan zou de opgeëiste vrijheid van de één, de vrijheid van een ander beperken. Zoals in de sport ook spelregels nodig zijn om het spel in goede banen te leiden en niet tot een chaos te laten verworden.

Vrijheid geldt voor iedereen. Daar kun je niemand van uitsluiten want dan is het geen vrijheid meer. Maar vrijheid heeft grenzen. De vrijheid van de één grenst aan de vrijheid van de ander. Dan alleen blijft het leven leefbaar voor iedereen en niet alleen voor de sterksten en de rijksten.

Godsdienst en kerk wordt niet altijd geassocieerd met vrijheid. Eerder met geboden en verboden die het leven beperken. Toch zijn ‘bevrijding’ en ‘vrijheid’ belangrijke woorden in het geloof. De tien geboden noemen we liever de ‘tien woorden ten leven’ bedoeld om mensen in vrijheid en welzijn met elkaar te doen leven.

Bij vrijheid hoort ook het woord verantwoordelijkheid. En ook in de kerk is er steeds meer ruimte  gekomen voor ieders eigen verantwoordelijkheid om, vanuit het geloof, je leven invulling te geven. Die verantwoordelijkheid en dus ook vrijheid ontvangen en vieren we iedere zondag, om daarin iedere dag  samen te leven.

Week 17 - Uit de Kerk op Ypenburg - Kerk, een publieke voorziening

Uit de Kerk op Ypenburg

Kerk, een publieke voorziening?

door: ds. Attie Minnema

Als kerkelijke gemeente op Ypenburg denken we regelmatig na over hoe we kerk-zijn en daarbij ook over de vraag hoe we kerk in en voor de wijk kunnen zijn. Het is onze overtuiging dat we er als kerkelijke gemeente niet alleen voor onszelf alleen zijn, maar dat we dienstbaar moeten zijn aan de mensen en de wereld om ons heen.

In het nadenken over die vraag hebben we een avond georganiseerd waarvoor we een aantal Ypenburgers en Ypenburgse organisaties hadden uitgenodigd om te horen hoe men van ‘buiten af’ naar onze wijkgemeente kijkt en welke verwachtingen men heeft van de kerk op Ypenburg. Een ‘blik van buiten’ dus.

Het werd een leuke en inspirerende avond, waarop we als kerk veel goede gedachten en tips hebben ontvangen. Maar het was ook een avond die confronterend voor ons was. Confronterend in de zin dat blijkbaar veel mensen de kerk nog zien als een gesloten club. Een club waar je, als je er geen lid van bent, eigenlijk niet iets te zoeken hebt en niet zo snel binnen zult lopen, zelfs niet voor een interessante lezing of gespreksavond.

Waar wij als kerkelijke gemeente graag open willen zijn voor iedereen die een plek of een moment zoekt van rust en bezinning en wij graag dienstbaar willen zijn aan wie op één of andere manier daaraan behoefte zou kunnen hebben, sluit dit blijkbaar niet aan bij het beeld dat mensen, niet kerkleden, van de kerk hebben.

Dat kan voor een deel komen doordat er nog een negatief beeld van de kerk leeft, als een gemeenschap waar van alles niet mag of juist wel moet, of die ‘zieltjes wil winnen’. Maar dat is het niet alleen. Men ziet de kerk als een besloten club waar je niet thuis hoort, zoals je ook niet naar een sportclub gaat als je niet van sport houdt.

Maar die laatste vergelijking klopt niet, want kerk- zijn en geloven is niet een hobby die je wel of niet leuk vindt. Maar geloven gaat, wat ons betreft, over het leven en de vragen die het leven kan oproepen en waar je, al dan niet vanuit het geloof, je weg in moet zoeken. Daar heeft ieder mens mee te maken. En voor die zoektocht en het gesprek daarover willen wij als kerk graag in alle openheid ruimte en gelegenheid bieden. De kerk dus ook als een ‘publieke voorziening’. Hier ligt voor ons als kerkelijke gemeente dus de uitdaging om dat beeld uit te dragen, om zo echt volop deel van de wijk Ypenburg te kunnen zijn.

U bevindt zich hier: Home De Dominee Uit de Kerk op Ypenburg