Uit de Kerk op Ypenburg

Op zoek naar Jozef

door: ds. Attie Minnema

Zondagavond
Elke zondagavond zit ik, als het even kan, aan de televisie gekluisterd om te kijken naar het programma ‘Op zoek naar Joseph’. Hoewel ik helemaal niet van musical houd, vind ik het toch spannend en boeiend om te zien om een tiental jongemannen, met meer of minder of zelfs nauwelijks ervaring, hun best doen in zingen, dansen en acteren. Allemaal hopend op die ene hoofdrol: Jozef!
Echt voorkeur heb ik niet (daarvoor heb ik ook te weinig verstand van musical), maar Amir is toch wel erg charmant, de donkere ogen van Robin zijn prachtig en Freek heeft met z’n donkere krullen al bij voorbaat de look van een echte Jozef. Gelukkig zit ik niet in de jury (en mee stemmen via sms doe ik ook niet).
 
Andrew Lloyd Webber
De musical Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat is geschreven door Andrew Lloyd Webber en vertelt het Bijbelse verhaal van Jozef en zijn broers. Volgens Lloyd Webber het mooiste verhaal in de bijbel, vanwege alle emoties die erin zitten: ‘van verleiding tot vergeving’.
De musical werd in 1968 voor het eerst opgevoerd, vanaf 1991 in London en heeft in Engeland en de Verenigde Staten veel succes. Ik ben erg benieuwd of na Ciske de Rat, Cats, Tarzan en andere verhalen ook een Bijbelse verhaal als musical in Nederland een succes kan worden. In ieder geval staat het programma “Op zoek naar Joseph op nr. 11 in de kijkcijfer top 100 van de afgelopen week.
 
De ware Jozef
Ondanks het grote succes van het programma was het wel een beetje ontluisterd om van het jurylid Paul de Leeuw te horen dat iemand hem had gevraagd: ‘Wie speelt Maria?’.
Misschien had de AVRO aan het begin van het programma het verhaal van Jozef toch even moeten vertellen. Overigens wordt het verhaal wel op de website van ‘Op zoek naar Joseph’ verteld, al komt God er daar niet in voor en wordt de hoveling Potifar als miljonair benoemd en de schenker in de gevangenis als butler. Maar goed, aansluiten bij de belevingswereld van de lezer/hoorder is ook bij Bijbelse verhalen belangrijk.
 
Jozef in de kerk
In de maanden oktober, november staat, toevallig, ook in de kerk het verhaal van Jozef op het leesrooster. Ook in de kerk gaan we dus op zoek naar Jozef en inderdaad is het een prachtig verhaal waarin alle menselijke emoties en kanten aan de orde komen: jaloezie, verdriet, angst, verleiding en vergeving, naast het vertrouwen op de trouw van God.
Dus ben je musicalliefhebber en wil je, voordat je naar de musical van Jozef gaat wat meer achtergrondinformatie over het verhaal, kom gerust zondags in de maanden oktober en november naar de kerk waarin we (bijna) iedere week ook lezend en zingend meetrekken in het verhaal van Jozef. Je kunt natuurlijk ook in de bijbel het verhaal lezen: Genesis 37 t/m 50.
Op zoek naar de ware Jozef en zijn broers, en zo ook altijd een stukje op zoek naar jezelf, en wie weet naar God.

Uit de Kerk op Ypenburg

Diaconaal: dienstbaar

door: ds. Attie Minnema

Startzondag
Afgelopen zondag was in Ypenburg weer onze jaarlijkse startzondag als begin van het nieuwe kerkelijke seizoen. Alle activiteiten, vieringen, vergaderingen, gespreksgroepen e.d., komen weer in het gewone ritme en ieder jaar in september besteden we in een startzondagdienst daar aandacht aan om een zegen te vragen over al het gemeentewerk.
In Ypenburg hebben we de afspraak dat één van de werkgroep de startzondag organiseert en dit jaar was dat de diaconie.
 
Diaconie
Diakonie en daarbij horen in de kerk de diakenen, komt van het woord diaconia dat ‘dienen’ betekent. De diakenen houden zich dan ook bezig met de dienstbaarheid aan degenen die hulp nodig hebben, de naaste dichtbij en veraf. Elke zondag is dat heel zichtbaar doordat de diakenen in de kerkdienst collecteren, het geld inzamelen en elke zondag is er diaconaal doel voor één van de collectes.
Daarnaast houden de diakenen zich ermee bezig hoe en waar we als kerkelijke gemeente dienstbaar kunnen zijn.
 
Armenzorg
Vroeger was de armenzorg een belangrijke taak van de diaconie. De armen, werkelozen, weduwen, zieken in de gemeente die dat nodig hadden kregen materiële en/of financiële hulp. Diaconieën hadden armenhuizen om degenen die geen huis meer konden betalen onderdak te geven.
Naast veel goede bedoelingen en goed werk gaf dit ook erbarmelijke toestanden en slechte verhoudingen tussen mensen en werd er soms ook misbruik gemaakt van de afhankelijke positie van degenen die hulp nodig hadden. Moeten aankloppen bij de diaconie was toch eigenlijk een schande die je liever wilde vermijden.
Gelukkig heeft de overheid deze hulpverlening overgenomen en is bijstand een recht voor wie dat nodig heeft.
 
Diaconale taken
Dat wil niet zeggen dat de diaconie niets meer te doen heeft. Er zijn verschillende vlakken waarop de diaconie actief is. Nog steeds zijn er mensen in onze samenleving die materiale hulp nodig hebben en aan wie voor langer of kortere tijd financiële hulp wordt gegeven, en diaconieën houden zich bijvoorbeeld ook bezig met voedselbanken. Maar het werkveld van de diaconie is nog breder: diakenen houden zich bezig met de WMO (wet maatschappelijke ondersteuning) waarbij ook kerken een rol kunnen spelen, met het milieu, vrede, en proberen ook de jeugd diaconaal bewust te maken (en natuurlijk heel de gemeente).
 
Diaconaal bewust
De diakenen verzetten veel diaconaal werk namens de kerkelijke gemeente. Maar natuurlijk is het belangrijk dat we allemaal als christenen dienstbaar zijn en ons bewust worden op welke gebieden in de maatschappij we ons kunnen inzetten voor onze medemens, voor een goede en leefbare wereld.
Op startzondag hebben we daar als gemeenteleden over gesproken om dat hopelijk in het komende seizoen ieder op onze eigen manier en in onze eigen omgeving naar onze mogelijkheden waar te maken. Want daartoe zijn wij kerk: om dienstbaar te zijn in de wereld waarin we leven, voor de mensen dichtbij en veraf die wat extra hulp nodig hebben.

Uit de Kerk op Ypenburg

Kiezen voor vrede

door: ds. Attie Minnema

Vredesweek
Ieder jaar organiseren de landelijke kerken, katholiek en protestant samen, met de vredesorganisatie  IKV Pax Christi een Vredesweek, in de 3e week van september. Natuurlijk vraagt de zaak van vrede en oorlog iedere dag en iedere zondagse viering aandacht. Aandacht die ook vaak verwoord zal worden in allerlei vieringen, in ieder geval in de gebeden: of God zijn Geest van vrede wil laten gaan door deze wereld en of wij, daardoor aangevuurd, zullen werken aan vrede waar we dat kunnen, dichtbij of veraf.
Dit jaar is de vredesweek van 20 – 28 september en heeft als thema: ‘Kiezen voor vrede’.

Activiteiten
In deze vredesweek worden er landelijk allerlei activiteiten georganiseerd door IKV Pax Christi. Bijv. een gedichtenwedstrijd, een Nacht van de Vrede (20 sept.) samen met omroep Llink, zondag 21 sept. is de internationale dag van de Vrede en zelfs worden amateur en eredivisievoetbalclubs  gevraagd om voor hun wedstrijd  op 21 sept. als spelers het V – vredesteken te vormen op het veld. Benieuwd of dat ook daadwerkelijk gaat gebeuren.

Tegengeluid
Uit deze kleine opsomming blijkt wel dat je niet te snel moet zeggen dat wij persoonlijk weinig kunnen doen aan de problematiek van oorlog en vrede in de wereld.
Op allerlei manieren kunnen we een tegengeluid laten horen, tegen oorlog en geweld, tegen discriminatie en scheve verhoudingen van rijk en arm in de wereld.
Vrede is meer dan afwezigheid van oorlog en geweld. Vrede is ook hoe mensen met elkaar samenleven en omgaan en die vrede begint in het klein, in onze eigen straat en wijk, op school, op je werk of bij je hobby- of sportvereniging.

Plaatselijk
Ook in Nootdorp-Ypenburg besteden we aandacht aan de vredesweek. Ieder jaar is er op de laatste zondag van september een vesper (avondgebed), georganiseerd door de Raad van Kerken in het kader van de vredesweek. Dit jaar zal dat zijn op zondag 28 sept. om 19.00 uur in de r.k. Bartholomeuskerk.
Juist omdat vrede in het klein begint en om te beseffen dat ook de vrede waarin wij mogen leven niet vanzelfsprekend is, daarom is het goed om één per jaar daar extra bij stil te staan.
We doen dat in oecumenisch, interkerkelijk, verband, dat laat zien dat we ook in de kerk over de grenzen van eigen gelijk, traditie en cultuur heen kunnen en willen kijken.

Uit de Kerk op Ypenburg

Winnen of verliezen

door: ds. Attie Minnema

Gaan voor goud
“We gaan voor goud”, dat hebben heel wat Olympische sporters uitgesproken, en natuurlijk niet alleen Nederlandse sporters. Voor veel sporters in Peking gold de ‘echte’ Olympische gedachte dat meedoen belangrijker is dan winnen, omdat ze van zichzelf wisten niet echt kanshebbers te zijn. Maar een kleine groep, die in hun sport hoort tot de wereldtop, ging voor goud. En dat moet ook wel, is meestal de toelichting op die uitspraak, als je niet gaat voor goud, niet in jezelf gelooft, kun je net zo goed niet gaan.

Geloof in jezelf of elkaar
Geloof in jezelf, of als team moet je geloven in elkaar, dat is wat de waterpolocoach zijn damesteam heeft voorgehouden voor de finalewedstrijd naar aanleiding van een preek die hij hoorde vlak voor vertrek naar Peking. En natuurlijk, als je geen vertrouwen in jezelf hebt, of als je geen vertrouwen in je teamgenoten hebt, dan wordt het niks. Dan durf je zelf niet op goal te schieten en wil je de bal eigenlijk ook niet overspelen naar je teamgenoten want dat zal dan ook wel niks worden. Kijk maar naar de, volgens de ‘deskundigen’ aan zichzelf twijfelende wielrennerTheo Bos, hij gaat met lege handen naar huis.

Verliezen
Alle aandacht lijkt, ook bij de Olympische Spelen gericht op de winnaars, het streven is om als land zo hoog mogelijk in het medailleklassement te eindigen. Voor de verliezers is de aandacht gauw verdwenen. We, de sportjournalisten, spreken trouwens niet meer over verliezen, maar over ‘falen’. En daar klinkt het element van eigen verantwoordelijkheid en dus eigen schuld in door. Blijkbaar heb je je niet genoeg ingezet, niet genoeg getraind en je best gedaan.

Overwinnen
Is met geloof in jezelf alles te winnen of te overwinnen?
“Jij hebt je ziekte (leukemie) overwonnen”, zei Mart Smeets tegen Maarten van der Weijden de winnaar van de 10 km. zwemmen.
“Ik heb niets gedaan, ik heb het over me laten komen, me overgegeven aan de artsen en ik heb geluk gehad”, antwoordde van der Weijden heel eerlijk en nuchter.

Maakbaarheid van het leven
Er is een vreemde tendens merkbaar in het spreken over al dit soort zaken. Aan de ene kant denken wij moderne mensen dat we het leven zelf in de hand hebben, dat alles regelbaar en maakbaar is. Tegelijk wordt vaak verwezen naar een hogere macht: naar God van wie genezing wordt verwacht, of, ook door sporters’: “het heeft niet zo mogen zijn”. Wat en van Wie ze daar dan mee bedoelen blijft de vraag.
“Soms zit het mee en soms zit het tegen”, zit die reclameslogan eigenlijk niet dichter bij de waarheid. Soms treft de één geluk of pech, en soms de ander. Dat geldt zowel voor het leven als voor sport.
Natuurlijk moet je zelf je best doen en proberen er het beste van te maken, proberen positief in het leven te staan. Maar we hebben niet alles in de hand en de kunst, levenskunst, is misschien wel om dáarmee te leren omgaan.

Spelen
Het christelijk geloof vertelt van liefde juist ook voor de minder succesvollen in het leven, vertelt van goddelijke nabijheid ook in tegenslag en lijden. In gelovig perspectief zijn er geen winnaars en verliezers in het leven. En mag iedereen meespelen.

 

Uit de Kerk op Ypenburg

Godenspelen

door: ds. Attie Minnema

Olympische spelen
Het zoveelste sportevenement deze zomer is begonnen, de Olympische Spelen. Ik kan me voorstellen dat niet-sportliefhebbers het zo langzamerhand wel genoeg vinden, maar u zult mij niet horen klagen. Twee weken spanning, emotie, enthousiasme en hopelijk dopingvrije sportieve rivaliteit en topprestaties. Waar ook nog een religieus tintje aan zit.
De Olympische spelen zijn immers van oorsprong sportwedstrijden die verbonden waren met de Griekse goden uit de oudheid. Er bestaan verschillende mythen over het ontstaan van de Olympische Spelen, die o.a. vertellen dat ze door de oppergod Zeus zelf zijn ingevoerd of dat ze gehouden werden als verering van de goden. Al in de 8ste eeuw voor Christus wordt geschreven over de Olympische Spelen.

Vuur en vrede
Het Olympisch vuur dat wij nu kennen als symbool bij de Spelen stamt ook al uit die tijd. Aan het begin van de Spelen werden voor de tempel van Zeus 100 ossen verbrand. Dit vuur werd aangestoken met het heilige vuur van een godin en tijdens de dagen van de spelen brandend gehouden. De ossen werden na de spelen door de deelnemers en het publiek opgegeten.
Ook de gedachten van vrede en vriendschap die verbonden zijn met de Olympische Spelen stammen uit de oudheid. Voor het begin van de spelen werd een wapenstilstand aangekondigd. Deelnemende staten mochten geen gewapend conflict beginnen en geen executies uitvoeren.
Ook toen al hielden ze zich daar overigens niet aan. Zelfs in de tempels werd soms gevochten en vijandige staten werden van de Spelen geweerd. En in toespraken veegde de ene heerser de vloer aan met de andere.

Politiek
Dus ook toen al speelde politiek een rol tijdens de Olympische Spelen. Zoals wij ook de afgelopen edities hebben kunnen zien, denk aan Berlijn, München, Moskou en nu in China.
Naar mijn gedachten en gevoel kun je van sporters niet vragen om weg te blijven van de Spelen, één van de belangrijkste sportevenementen in je carrière waarvan je maar moet afwachten of je over 4 jaar weer fit en goed genoeg bent om mee te mogen doen.
Maar het is wat mij betreft wel de vraag of ze in China gehouden hadden moeten worden. Gezien de politieke situatie en problemen in China en Tibet die verzwegen moeten worden tijdens de Spelen en ook gezien de (politieke) gevolgen die de Spelen hebben voor de Chinese bevolking.

Olympisch idealen
Misschien is het een goede gedachte om de Olympische Spelen voortaan maar altijd in Griekenland te  houden, op ‘neutraal’ terrein. Niet om weer de verbinding te leggen met de Griekse goden uit de oudheid. Maar, al zal politiek en sport nooit helemaal los van elkaar staan, het is misschien de beste mogelijkheid om toch de ‘goddelijke’ – en dat is als het goed is hetzelfde als menselijke – idealen als vrede, vriendschap, verbroeder –(zuster)ing, eenheid en sportiviteit gestalte te geven.
En dan kijk ik in ieder geval met nog meer plezier.

Uit de Kerk op Ypenburg

Vrijwilligerswerk

door: ds. Attie Minnema

Vakantietijd
Op dit moment is het volop vakantie en dat is ook in de kerk te merken. In de zondagse diensten is het een stuk rustiger en ook de doordeweekse activiteiten liggen voor een groot deel stil. Even geen vergaderingen, gespreksgroepen en dergelijke. Met hoeveel plezier iedereen zich ook inzet voor het kerkenwerk, het is goed om af en toe even rust en afstand te nemen. Hoewel we geloven dat we mogen leven op de adem van God is het ook goed om af en toe even in vakantiesfeer op adem te komen.

Kerkenwerk: vrijwilligerswerk

Het meeste werk dat binnen de kerkelijke gemeente gebeurt is vrijwilligerswerk. Meestal is de predikant de enige die daarbinnen een betaalde baan heeft, daarnaast ontvangen de organisten een kleine vergoeding en heel soms (in draagkrachtige gemeenten) ook kosters/beheerders.
Op allerlei manieren zijn gemeenteleden vrijwillig actief, in de eigen gemeente, voor de eigen organisatie en ook naar buiten toe, voor de omgeving waarin men kerk is. De manier waarop is daarbij uiteraard afhankelijk van de sociale omgeving waarin de kerk staat en de gemeente leeft.
Deze inzet voor de samenleving is als opdracht onlosmakelijke verbonden met kerk-zijn, de kerk is er niet in de eerste plaats voor zichzelf en de eigen leden maar voor de wereld en de samenleving waarin zij bestaat.

Maatschappelijke betekenis
Enkele dagen geleden verscheen van een onderzoekbureau het rapport, ‘Tel uw zegeningen’, waaruit blijkt dat de kerken allerlei activiteiten ontplooien die omgerekend jaarlijks miljoenen euro’s waard zouden zijn. (voor de stad Rotterdam alleen al 120 miljoen euro.) Dan gaat het over activiteiten als ziekenbezoek, hulp bij rouwverwerking, kleding inzamelen en verdelen, noodhulpverlening, hulp aan dak-en thuislozen, immigranten en vluchtelingen en zelfs huiswerkbegeleiding.
In de jaren 60 heeft de staat, met de Algemene Bijstandswet, de armenzorg van de kerk overgenomen. Dat was een goede zaak, voortaan kon, wie dat nodig had, met recht aanspraak maken op bijstand, i.p.v. een gunst van de kerk of een andere vrijwilligersorganisatie te moeten ontvangen.
Toch is er nog genoeg te doen overgebleven voor de kerk, ja zelfs constateren de kerken een toenemende vraag naar (materiële) hulp. De kerken hebben dus, ook vandaag de dag nog, een belangrijke maatschappelijke betekenis.

Breder

Natuurlijk (en gelukkig) is het vrijwilligerswerk in ons land niet beperkt tot kerkleden. Ook buiten de kerk gebeurt op allerlei manieren veel goed vrijwilligerswerk. Denk aan de vele verenigingen waar volwassenen, jongeren en kinderen veel plezier beleven, de sportclubs, aan de mantelzorg. In totaal 44 % van alle volwassenen doen op één of andere manier aan vrijwilligerswerk. En de cijfers laten zien dat ook steeds meer allochtonen daarin mee werken.

Hoopvol
Soms kun je weleens wat somber zijn over het groeiend individualisme in onze samenleving, maar bovenstaande feiten en cijfers geven daaraan tegenwicht en een meer hoopvol gevoel. Blijkbaar zijn er nog heel wat mensen, in en buiten de kerk, die het begrip naastenliefde en medemenselijkheid invulling willen geven. Gelukkig maar, want zonder al die vrijwilligers kunnen we de kerk en ook de samenleving niet op een goede manier gaande houden.

Volgende kerkdienst

Eerstvolgende kerkdienst is op
Zon 19 Augustus om 10:00 uur in De Toevlucht

Informatie bij deze dienst:


Voorganger: Ds.A.Minnema
Ouderling van dienst: Carla Izeren