Week 41- Uit de Kerk op Ypenburg - Forever young

Uit de Kerk op Ypenburg

Forever young

door: ds. Attie Minnema

Het is weer de jaarlijkse kinderboekenweek. Een goede gelegenheid om kinderen kennis te laten maken met boeken en met het plezier van lezen. Het thema dit jaar is ‘Opa’s en Oma’s, voor altijd jong!’.

De aandacht voor Opa’s en Oma’s is een mooi thema. Grootouders wonen vaak verder weg dan vroeger van hun kinderen en kleinkinderen en tegelijk vervullen grootouders in veel gezinnen een belangrijke rol als opvang en oppas voor de kleinkinderen en zijn daarmee deels mede-opvoeders van de kinderen.

In de Bijbelse tijd woonden vaak alle generaties grootouders-ouders-kinderen-kleinkinderen dicht bij elkaar. Het gebod om de vorige generaties, (groot)ouders, te ‘eren’, te respecteren en van hen te leren, is dan ook een belangrijk gebod in de Bijbel. Evenals het zorgen voor de eigen (groot)ouders in een tijd waarin er geen sociale voorzieningen waren zoals wij die nu kennen.

Een aantal tiental jaren geleden was ook in Nederland dit bij elkaar wonen van meerdere generaties, m.n. in dorpsgemeenschappen, nog het geval. Als vanzelfsprekend groeide daarmee de verbondenheid en ook het respect voor elkaar als generaties (al gaf het soms ook conflicten en rare verhoudingen en onvrijheid).

Bij het thema ‘Opa’s en Oma’s’ heeft men toegevoegd het thema ‘Voor altijd jong’. Een motivatie voor dit thema heb ik niet kunnen vinden en misschien kan het wel verschillende invullingen hebben.

We worden gemiddeld ouder en ouderen lijken vaak jonger dan onze grootouders vroeger. Dat we oudere werknemers niet te snel af moeten schrijven als ‘te oud’, zoals in het arbeidsproces te vaak gebeurd, lijkt me een ook goede invulling. De ervaring van ouderen kan juist heel belangrijk zijn.

Het lijkt me niet de bedoeling dat het thema wil zeggen dat ‘jong zijn en blijven’ de norm moet zijn. Al wil de reclame ons dat wel graag doen geloven. Voor kinderen is het ook goed om te leren dat ouder worden, en leven in het algemeen, ook kwetsbaarheid, ziekte en hulp nodig hebben, kan betekenen. En dat ouderen ook in hun ouderdom en kwetsbaarheid aandacht, respect en zorgzaamheid verdienen. In ieder geval is ook dat een belangrijke regel in dat ook al héle oude boek, de Bijbel.

Week 40 - Uit de Kerk op Ypenburg - Het belangrijkste boek

Uit de Kerk op Ypenburg

Het belanrijkste boek

door: ds. Attie Minnema

Het jaar 2016 is het jaar van het boek en in dat kader is weer eens een verkiezing uitgeschreven, namelijk de verkiezing van het belangrijkste boek. Tot 23 september kan ieder die dat wil zijn of haar stem uitbrengen op het volgens jou belangrijkste Nederlandstalige boek (je kunt er nog een boekenbon mee verdienen ook).

Tien bekende Nederlanders hebben, als inspiratie, een eigen top10 samengesteld en zo samen een TIP100 met 10 categorieën. Eén van hen is Annemiek Schrijver, o.a. bekend van het mooie spirituele gespreksprogramma De Verwondering dat op zondagochtend wordt uitgezonden. Zij heeft een top 10 samengesteld voor de categorie ‘Geloof, levensbeschouwing en filosofie’. De Bijbel staat daarin bij Annemiek op nummer 2.

Maar : in de tussenstand van de verkiezing (www.hetbelangrijksteboek.nl) staat dit moment op nummer 1 …. de Bijbel. Dat verraste mij positief. Uiteraard heb ik zelf ook op de Bijbel gestemd als belangrijkste boek – en niet alleen vanwege beroepsmatige redenen. Dat de Bijbel op nr. 1 staat wil, volgens andere onderzoeken, niet zeggen dat de Bijbel het meest verkochte en meest verspreidde boek is. Dat is namelijk de IKEAgids. Maar blijkbaar zijn er nog steeds heel veel mensen die de Bijbel het belangrijkste Boek vinden, ook in onze ontkerkelijkte samenleving waarin godsdienst steeds meer als achterhaald beschouwd lijkt te worden en geloof volgens sommigen ‘achter de voordeur hoort’.

De vraag is dan ook of men de Bijbel als belangrijkste boek heeft gekozen uit geloofsmotieven of om andere redenen. Waarschijnlijk zal niemand ontkennen dat de Bijbel grote invloed heeft gehad op onze samenleving en de inrichting daarvan, op onze waarden en normen, en ook voor de Nederlandse taal en litteratuur heel belangrijk is (geweest). Spreekwoorden en uitdrukkingen in onze taal en allerlei motieven en verwijzingen in heel wat boeken zijn nauwelijks te begrijpen zonder enige kennis van de Bijbel. Om nog maar niet te spreken over de schilderkunst en de muziek.

De Bijbel is best een moeilijk boek, je moet bij bepaalde verhalen wel iets weten over de achtergrond, tijd en context waarin de Bijbel is geschreven. En lang niet alle lezers zijn het er over eens hoe je de Bijbel en de Bijbelverhalen moet uitleggen en toepassen. Maar heel veel mensen, gelovig of niet, die de Bijbel lezen ervaren wel dat de verhalen gaan over het gewone leven en de (geloof- en levens) vragen die daarin kunnen spelen. De Bijbel gaat over liefde en dood, goed en kwaad, het goede leven en de fouten en mislukkingen daarin. En wie je daarin als mens kunt en mag zijn, samen met andere mensen, en, voor wie gelovig is, wie je mag zijn voor het aangezicht van God.

Dat maakt de Bijbel een belangrijk boek.


Week 34 - Uit de Kerk op Ypenburg - Pokemon Go of Come in ???

Uit de Kerk op Ypenburg

Pokémon Go of Come in ???

door: ds. Attie Minnema

Het is op dit moment de grote rage : Pokémon Go. Voor wie net als ik er maar weinig van af weet : het is een spel dat je op je smartphone kunt spelen. Op het beeldscherm zie je in de omgeving waar je bent virtuele (denkbeeldige) figuurtjes die je moet ‘vangen’ en kunt ‘trainen’. Op bepaalde plekken of bij of in gebouwen zijn die figuurtjes te vinden. Het is een populair spel, een grote rage en je kunt zomaar ergens op straat jongeren en ook volwassenen op hun telefoon zien turen op zoek naar een Pokémon figuur.

 

Er wordt verschillend gedacht over dit spel. Het kan verslavend werken en grote groepen Pokémonjagers veroorzaken hier en daar overlast en zelfs gevaarlijke situaties en ongelukken. Maar er zitten ook positieve kanten aan: jongeren komen de deur weer uit en in beweging, het spel levert sociale contacten op, ook voor bijvoorbeeld autistische jongeren kan dit goed werken. Winkels en restaurants kunnen er klanten mee lokken.

 

Ook kerken worden geconfronteerd met dit spel. Ook onze kerk in Ypenburg, De Toevlucht, schijnt een zogenaamde Pokémon-gym te zijn, een plek waar virtueel gevochten kan worden tussen twee teams van Pokémon-figuren. Het roept de vraag op wat wij als kerk hiermee aan moeten. Vechten is niet iets wat bij een kerk past. In de kerk gaat het immers over liefde, vrede, verzoening.

 

Er zijn kerken, en ook andere godshuizen, die het spel ver van zich willen houden omdat ze de figuurtjes zien als duivels of afgoden. Pokémon schijnt Pocket Monster te betekenen.

Anderen zien juist mogelijkheden voor evangelisatie, om van God te vertellen met de uitleg: “ een Pokémon zie je niet in het echt, maar met de app wel, God kun je niet zien, maar met de Bijbel in de hand kun je God  wel zien en leren kennen.” Maar dat is misschien toch iets te gemakkelijk, God ‘zien’ en in God geloven doe je met je hart, een innerlijk oog, met gelovige verbeeldingskracht.

Maar wellicht zijn er andere mogelijkheden. Je kunt mensen die in de buurt van de kerk een Pokémon figuur zoeken uitnodigen om binnen te komen, mensen, jongeren die normaal niet in een kerk komen. Je kunt hen iets te drinken aanbieden, of een oplader voor de telefoon en wie weet levert het een goed gesprek op.

Iemand vertelt dat hun achtjarige zoon opeens zei: ‘ik wil naar de kerk’, ouders blij natuurlijk, maar de reden van het kinderlijke enthousiasme blijkt al gauw: ‘in de kerk zit een Pokémon, een hele goede’.


Zolang Pokémon Go een spel is, lijkt het me ook in de kerk niet zo’n probleem. Ook in de kerk mag gespeeld worden. Verslaving en overlast en eventuele agressie, dat moet uiteraard voorkomen worden, maar dat geldt niet alleen voor de kerk en gelovigen. Voor het overige: in de kerk is iedereen altijd welkom !

Week 30 - Uit de Kerk op Ypenburg - Zachte krachten

Uit de Kerk op Ypenburg

Zachte krachten

door: ds. Attie Minnema

Het zijn onrustige weken (en het is al langer een onrustige tijd) met aanslagen in Nice, München, Kabul (Afhanistan), Bagdad, geweld al dan niet met een religieuze achtergrond. ‘Vroeger’ was de zomertijd nog weleens komkommertijd, een tijd waarin weinig nieuws te melden was. Maar wekelijks zijn er nu nieuwsberichten van onrust, nieuws over aanslagen, over de staatsgreep in Turkije, ongeregeldheden vanwege de dood van een (zwarte) arrestant door politiegeweld, en noem maar op.

Het zijn geen tijden om alleen maar vrolijk en rustig van de zomer te kunnen genieten. Alleen door tijdens de vakantie televisie, radio en Social Media uit te zetten kun je je van al die nieuwsberichten af sluiten.

 

Als dominee, en ik denk dat dat voor veel gelovigen geldt, vraag je je soms af wat je vanuit het geloof hierover kunt zeggen. Heeft het geloof hier wel iets over te zeggen? In preken en gesprekken kun en wil je niet om het actuele nieuws heen. Maar wat moet en kun je daar over zeggen? Bidden dat het ophoudt, al dat geweld, dat er ommekeer en betere tijden komen? Maar tegelijk weten we dat dat niet genoeg is, dat het mensen zijn die steeds weer elkaar bedreigen en vernietigen. Toch is het goed te blijven bidden, om onszelf steeds weer te bepalen bij alle ellende in de wereld, we mogen er niet aan voorbij leven, er niet onverschillig onder worden. En al staan we er voor ons gevoel machteloos bij en hebben we soms geen woorden om het verdriet en het leed te verwoorden, wat we in ieder geval kunnen doen is God bidden om ontferming over al de slachtoffers. En ook om onze eigen angst en onrust te verwoorden.

 

En tegelijk proberen we toch de hoop vast te houden dat er weer betere tijden zullen komen. Om daarin ook inspiratie te vinden om ons daarvoor in te zetten waar we dat kunnen, hoe in het klein misschien ook.

Afgelopen zondag zongen we enkele liedregels die dan toch helpen om die hoop vast te houden:

‘Sterker dan de machten, zijn de zachte krachten’ en  ‘Zij hebben niet de macht, eenvoudigen van hart, zij trekken slechts een spoor van licht de wereld door’.

 

We blijven het zingen, tegen alles in, omdat we niet anders kunnen en willen. En om ons te laten inspireren om mee te blijven leven met de slachtoffers van onrust en geweld en ons in te zetten voor goed samenleven en een goede wereld. Blijven bidden en hopen en eraan werken dat toch uiteindelijk de liefde zal winnen.


Week 25 - Uit de Kerk op Ypenburg - Sport: feest of afgod?

Uit de Kerk op Ypenburg

Geloof in Ypenburg

door: ds. Attie Minnema

Het wordt een drukke zomer voor de sportliefhebbers. Na het succes van tennisster Kiki Bertens en wielrenner Steven Kruijswijk, staan er nog heel wat sportevenementen op de kalender voor de komende weken: het EK voetbal dat net begonnen is, Wimbledon, de Tour de France en de Vuelta, en natuurlijk de Olympische Spelen. Het kan niet op deze zomer en, al doet Nederland niet mee met het EK voetbal, we rekenen toch op heel wat Nederlandse successen. Zodat ‘wij’ weer trots kunnen zijn.

Ik ben een sportliefhebber en kijk graag naar voetbal, tennis, wielrennen en ook de meeste sporten op de Olympische Spelen. Toch wordt af en toe het plezier om te kijken bedorven, of in ieder geval knaagt er af en toe iets bij het kijken. Door alle verhalen van doping, matchfixing, geweld van supporters (ook weer rond het huidige EK) en de kwetsende spreekkoren rond wedstrijden. En dan natuurlijk de enorme geldbedragen die in de sport omgaan, aan salarissen van (sommige) sporters en de kosten van het organiseren van evenementen zoals de Olympische Spelen in een land waar nog steeds heel veel mensen in armoede leven en tekort komen aan onderwijs en gezondheidszorg. Om nog maar niet te noemen de uitbuiting van arbeiders en zelfs doden die vallen bij de bouw van stadions voor het WK voetbal in Qatar in 2022.

Kun je nog wel met een goed gevoel genieten van sport en van al die sportevenementen. Natuurlijk is er ook nog steeds het mooie van de inspanning, de prestaties, de sierlijkheid van sommige sporters, de spanning en de emoties dan wel bij winst, dan wel bij verlies. En sport verbindt mensen met elkaar: samen,  ondanks verschillen die er misschien zijn, toch samen juichen voor hetzelfde team. Het oorspronkelijk ideaal van bijv. de Olympische Spelen was ook verbroedering tussen de volken.

Natuurlijk mogen we van sport genieten, actief op de velden of passief langs de lijn of voor de televisie. Sport en sporten is gezond en ontspannend. Als sport maar geen religie wordt en we de sporters verheffen tot afgoden en geld en geweld de toon laten zetten. Dan worden sporters en supporters tot slaaf.

In sport mag de vreugde van het goede leven gevierd worden, de spelende mens is een prachtig beeld van hoe het leven bedoeld is: een creatief spel waarin iedereen mee kan en mag doen, vol vreugde, in alle vrijheid.

Week 23 - Uit de Kerk op Ypenburg - Geloof in Ypenburg

Uit de Kerk op Ypenburg

Geloof in Ypenburg

door: ds. Attie Minnema

Deze week fietste ik een rondje langs verschillende basisscholen tijdens het overblijven in de middagpauze. Het was mooi weer en veel kinderen waren buiten aan het spelen op het schoolplein. Ik kende enkele kinderen vanuit de kerk, maar verreweg de meeste kinderen niet. Dit is ook zo als ik, als voorbereiding voor een schoolkerkdienst, in een schoolklas komt kennismaken. Maar opeens drong het besef tot mij door hoeveel kinderen, en daarmee ook ouders, niet bij onze kerk zijn aangesloten, En waarschijnlijk, gezien de cijfers van kerklidmaatschap in ons land, ook niet bij een andere kerk. Uiteraard zegt dit nog niet alles over geloof en levensbeschouwing van deze gezinnen. Maar toch riep het bij mij de vraag op naar de plaats van kerk en geloof in deze tijd en ook in de wijk Ypenburg waarin wij wonen en waarin we als kerk aanwezig zijn en proberen van betekenis te zijn.

Een aantal van de scholen waar ik moest zijn was een christelijke basisschool, net zoals de school waar ik af en toe komt i.v.m. een schoolkerkdienst. De kinderen op die scholen, hoewel de meesten waarschijnlijk geen lid van een kerk zijn, horen dus wel de Bijbelse verhalen en, soms door middel van spiegelverhalen, de Bijbelse boodschap. En ook de openbare basisscholen zullen neem ik aan wel iets van levensbeschouwing, kennis van godsdiensten en normen en waarden proberen te leren aan de kinderen.

Als ‘Kerk op Ypenburg’ zijn wij voortdurend bezig met de vraag hoe wij in Ypenburg van betekenis kunnen en moeten zijn. Moeten we het geloof meer ‘uitdragen’, proberen bewoners van Ypenburg meer bij kerk en geloof te betrekken (‘bekeren’ zou men vroeger zeggen) of is het vooral onze taak er ‘te zijn’ als kerk in Ypenburg met alle gastvrijheid en openheid voor wie daarin mee wil doen, korter of langere tijd. Dat laatste willen we in ieder geval. We willen een plek van bezinning zijn voor wie daar behoefte aan heeft, het uitdeelpunt van de voedselbank in ons kerkgebouw laat zien dat we dienstbaar willen zijn aan de wijk(bewoners) en onze vieringen en overige activiteiten staan altijd open voor iedereen die daarin en daaraan mee wil doen, zonder ‘verplichtingen’.

We hopen dat ons kerk zijn op die manier geloof in Ypenburg zichtbaar maakt en aanwezig laat zijn. Als een plek van bezinning, stilte en rust voor wie daar naar op zoek is, voor groot en klein.

U bevindt zich hier: Home De Dominee Uit de Kerk op Ypenburg