Agenda komende week

Woensdag 23 Mei 20:00-22:00
Wijkkerkenraad -


Donderdag 24 Mei 18:30-20:00
Een Smakelijk gesprek -


Dinsdag 29 Mei 20:00-21:30
Cantorij - De Toevlucht


Dinsdag 29 Mei 20:30-22:00
Werkgroep Vorming en Toerusting (thuisadres) -

Zondag 25 maart 2018

 


Bij Palmzondag:


Hij groet u, niet hoog te paard, maar als een man op een ezel, die lasten wegdraagt.


Hij komt hier binnen rijden niet als een machtige, maar als één die dient.

Hij is op weg niet naar een glanzende carrière,

maar naar een plek waar hij alles los zal moeten laten.

Hem groeten en eren wij, hem roepen wij te hulp als wij zeggen:

Hosanna in den hoge, kom toch, en red ons!



Lezing Oude Testament Zacharia 9: 9, 10,

 

Evangelielezing Marcus 11: 1 – 11,



Wij zingen graag, hier in onze wijkgemeente, en als ik de organisten mag geloven, ook best wel goed.

Zingen hoort er bij in een kerkdienst, daar kan het toch eigenlijk niet zonder.

Stilte of meditatieve vieringen en momenten zijn ook heel mooi, - tenminste als dat je aanspreekt, -

maar daarnaast geen kerkdiensten meer met zingen, dat kun je je toch eigenlijk niet voorstellen.

Zelfs niet als je misschien helemaal niet zo van zingen houdt.

 

Maar zingen kan op veel verschillende manieren en met heel verschillende inhoud.

Dan zien we aan de rubrieken in het liedboek:

liederen door het kerkelijk jaar heen, onderdelen van de kerkdienst,

voor de verschillende  momenten van de dag: ochtend, middag, avond en ook door de levensfasen heen, voor de levensreis, trouw, bij de levensgrens.

We horen het in de psalmen die een heel verschillende toon kunnen hebben: lofpsalmen, maar ook klaagpsalmen, of psalmen over ziekte en nood, recht en onrecht.

We zingen graag lofliederen maar vandaag klinkt in de liederen en in de orgelmuziek ook passiemuziek,  passend op deze Palmzondag aan het begin van de week op weg naar Pasen.

 

En dat geldt niet alleen voor kerk en geloof.

Ook in de wereldlijke muziek zijn veel verschillende toonaarden, muzieksferen en inhouden.

Mineur en majeur, klassiek en modern, smartlappen en carnavalskrakers, feestliederen en treurmuziek, kinderliedjes, strijdliederen en spreekkoren en liedjes in de sportstadions.

 

Afhankelijk van je stemming en omstandigheden is er eigenlijk altijd wel passende muziek te vinden.

Maar in specifieke situaties kan muziek heel passend of juist heel storend zijn, kan muziek totaal tegengesteld zijn aan je gevoel, daar helemaal niet mee kloppen.

 

In de lezing van het intochtverhaal bij Marcus klinkt ook muziek.

Muziek bij de intocht van Jezus in Jeruzalem.

Ook al staat er dat de mensen ríepen: ‘Hosanna! Gezegend hij die komt in de naam van de Heer’,

dat is een regel uit psalm 118, die wij als intochtpsalm hebben gezongen.

Dus je mag zeggen dat ze Jezus toezongen met ‘Hosanna’,

bij die intocht die wij vanmorgen heel vrolijk uitgebeeld hebben gezien door de kinderen.

 

Toch is het de vraag of het wel zo’n vrolijk lied is wat daar klonk in Jeruzalem.

Het ‘Hosanna’,

dat wij vanmorgen ook heel vrolijk hebben gezongen bij de intocht van de kinderen.

Het Hosanna dat bij de intocht van Jezus wordt gezongen, klinkt ook al in het oude testament.

En het heeft als woord, als uitroep, een dubbele betekenis gekregen.

Net zo dubbel als deze Palmzondag, een zondag met twee gezichten.

Aan de ene kant de vrolijke intocht en tegelijk het begin van de Stille week, het begin van de week van het lijden dat Jezus tegemoet gaat.

Het gejuich van de menigte langs de weg, zwaaiend met hun palmtakken, bij het verhaal van de intocht.

Maar in de traditie wordt op deze zondag ook al het lijdensevangelie gelezen, als opmaat naar de Stille Week,

en wordt vanmiddag op heel wat plaatsen traditiegetrouw één van de Passions gezongen.

 

Die dubbelheid van vrolijkheid en passie, lijden, klinkt ook in het woord ‘Hosanna’.

In het oude testament, in het jodendom klinkt in het Hebreeuws de roep: Hosha Na.

Dat betekent letterlijk: ‘Help nu! Of : Help toch! Red, verlos!

Een roep om hulp dus.

We lezen het in Psalm 118: 25, in verschillende vertalingen: ‘Geef toch heil’, of ‘Bevrijd ons’.

En ook in 2 Koningen 16 waar koning Achaz bedreigd wordt en een bode zendt om hulp met hetzelfde woord Hosha Na: ‘Red mij toch!’.

Oorspronkelijk is Hosanna dus een roep om hulp, redding.

 

In de loop van de eeuwen en traditie veranderde de betekenis en in Jezus z’n tijd had het ook de betekenis gekregen van lof en bewondering, van vreugderoepen:

God loven en prijzen, ere aan ….., geloofd zij… , enthousiasme dus voor al het goede.

Die betekenis heeft het ook voor ons gevoel en in onze tijd.

Bijvoorbeeld als we één van onze regeerders horen zeggen dat we na een financiële meevaller voor het rijk vooral niet te snel ‘hosanna’ moeten roepen en te enthousiast moeten rekenen op financiële voordelen.

Of een voetbaltrainer als z’n team eindelijk een keer heeft gewonnen: ‘Het is een begin maar nog geen reden voor een Hosanna-stemming’.

‘Hosanna’ als een juichkreet, een enthousiaste uitroep van vreugde.

 

Zo klinkt het Hosanna gejuich bij de intocht van Jezus in Jeruzalem.

‘Gezegend, geprezen, hij die komt, het koninkrijk van koning David’.

 

Hosanna heeft dus die dubbele betekenis in zich: de roep om redding, om bevrijding,

én lof toeroepen, vreugderoep.

Kyrië en gloria ineen, kun je zeggen.

Zoals we dat misschien in ons eigen leven ook kunnen herkennen.

In persoonlijk verdriet of zorgen, waardoor het leven onherbergzaam voelt, leeg en onzeker, benauwend.

Momenten waarin je misschien zelf niet meer de woorden of de moed hebt om te zingen.

Maar daarin dan toch de hoop vasthouden, het vertrouwen, het geloofsvertrouwen dat God nabij is, kracht geeft, levensadem geeft om toch door te kunnen gaan en staande te blijven.

Ervaren dat er mensen om je heen zijn die meeleven, je steunen, voor je bidden.

En de dankbaarheid daarvoor, dat je daar houvast in mag vinden.

Al zijn het misschien op dat moment anderen die dat voor je moeten bezingen, die je met hun lied en vertrouwen moeten dragen.

Is dat niet waarom we als geloofsgemeenschap toch altijd weer blijven zingen, ook in situaties van ziekte of verdriet en rouw.

 

Zoals het volk Israël in de ballingschap,

zoals mensen in situaties van oorlog en onderdrukking toch de liederen, de psalmen, de lofzangen zijn blijven zingen.

Liederen en psalmen waarin wordt bezongen hoe in leven als in een woestijn of wildernis,

toch het verlangen en de hoop wordt vastgehouden,

toch Gods redding en hulp wordt ervaren en nieuwe toekomst wordt geschonken.

 

Kyrië en gloria ineen.

Zo klinkt in het Hosanna bij de intocht van Jezus die dubbele uitroep :

van noodkreet: red toch, bevrijd toch!

én tegelijk het jubelgeroep: lof aan hem die komt in de naam van de Heer.

Of al die mensen daar langs de kant van de weg, zwaaiend met hun takken, dat ten diepste zo hebben begrepen en gevoeld?

Of ze weten wat ze zingen en wie ze toe juichen?

Ze zingen en juichen, maar met welke verwachting, welk verlangen en welke hoop?

Bevrijding van de onderdrukker, de Romeinen.

Zal Jezus daaraan beantwoorden, die hoop vervullen?

Ze zingen een koningslied, maar het is naar een man op een ezel, het rijdier van de armen, en daarop deze man, eenvoudig, nederig.

Ze juichen misschien al met de overwinning voor ogen.

Maar deze man, zachtmoedig, dienstbaar, zal zich machteloos gevangen laten nemen en een gruwelijke kruisdood sterven.

 

Het ‘Hosanna’ van de menigte is terecht en passend, in heel die dubbelheid.

Deze mens zal redding brengen, nieuw leven, en terecht wordt daarom hij toegezongen en lof gezongen.

Maar in het ‘Hosanna’ bezingt de menigte meer dan ze kunnen bevatten, ze zingen boven zichzelf uit, wat ze zelf niet begrijpen.

Van een koninkrijk dat komt, maar het zal komen door het duister van de nacht,

van een koning die leven en toekomst zal brengen, maar het is door de diepte van de dood.

En daarom zal dit Hosanna al heel snel overgaan in : ‘Kruisig hem’.

 

Ook wij zingen vandaag het Hosanna, aan het begin van deze viering vrolijk samen met de kinderen met hun rondgaan met de palmpaasstokken.

En straks ook in ons slotlied,

maar daarbij zullen we ook zingen dat het Hosanna overgaat in ‘Kruisig hem’.

Het Hosanna is het begin van een weg van verraad, vernedering, een doodsvonnis, tot in de dood aan het kruis.

 

Dat is de mens die wij Hosanna toezingen.

Verstaan wij ten diepste wie hij is, die koning op een ezel?

Natuurlijk we weten dat we aan het begin van de Stille week, de lijdensweek voor Pasen staan.

Maar we zijn er al zo mee bekend en vertrouwd, ik zou bijna zeggen : we rekenen erop dat deze week uitloopt op Pasen:

het feest van licht en leven, Jezus die opgestaan ons het nieuwe leven laat zien.

Doet de vanzelfsprekendheid van die uitkomst ons niet te snel, te gemakkelijk en te onnadenkend langs de komende dagen en verhalen van lijden en dood gaan?

‘Jezus komt naar ons toe’, is het kindernevendienstthema voor vandaag.

Maar het stelt ons ook de vraag: ‘wie verwachten wij,  wie juichen wij toe?’

De opgestane, maar daarin ook degene die de weg van het lijden gaat?

 

Tegelijk mogen we weten en geloven dat het lijden dat wij deze week gedenken, geen uitzichtloos lijden is,

dat daarin redding, nieuw leven zich aandient en daaruit zal opstaan.

De Stille Week is ook een Goede Week.

Het donker van de gebeurtenissen van deze week zal worden overstraald door het licht van Pasen.

‘Hosanna’!

Marlies.

 

Dankgebed en voorbeden,

 

Wij danken U God, dat U naar ons toekomt, steeds opnieuw. Dat U naar ons toegekomen bent in Jezus, dienstbaar op een ezel, teken van dienstbaarheid en vrede.

We bidden dat die dienstbaarheid en vrede ook in ons stem krijgt, dat ook wij die weg gaan, met elkaar en voor elkaar, in het vertrouwen dat die weg uitkomt in het licht van Pasen, in een toekomst van liefde, recht en leven.

 

Dubbelzinnig is het leven, overvloed en rijkdom woont in deze wereld naast armoede en tekort. Welvaartsziekten naast zoveel mensen die ziek zijn van honger en tekort aan schoonwater. Luxe, vrolijke uitbundigheid bestaat naast dreiging en nood van oorlog en geweld.

Wij bidden voor al die mensen van wie het leven, de stem gebroken is, die leven in nood en wanhoop, dat uw, dat onze barmhartigheid en dienstbaarheid hen niet in de steek laat.

Wij bidden voor de slachtoffers van de gijzeling in Frankrijk, de angst en ook haat die daardoor weer opkomt.

Wij bidden om gerechtigheid, om ontferming, barmhartigheid, zoeken naar vrede.

 

We bidden voor wie ziek is, verdriet kent, zorgen, dat hun hoop niet dooft, dat het licht van uw liefde, het licht van Pasen schijnt in hun donker,

dat wij voor elkaar teken zijn van uw aanwezigheid, dragende liefde en zorg.

Wij bidden voor Gert en Trudy, in de lange weg die zij gaan, dat zij zich gedragen voelen door uw nabijheid en het meeleven van zoveel mensen.

 

Wij houden voor ogen en in ons hart de mens die ons voorgaat in uw naam, rechtvaardig en zachtmoedig, dat wij hem volgen, in ons leven, zo ook deze komende stille week op weg naar uw dag van licht en leven. In dat vertrouwen noemen wij U in stilte wat ons persoonlijk bezighoudt en noemen wij U de namen van de mensen in ons leven.

Stil gebed

Onze Vader, ……. (gezamenlijk) (zie beamer)

 

Toelichting bij de 1e collecte

 

Inzameling van onze gaven

(de kinderen komen uit de nevendienst en oppas)



Een oude traditie: lezen Matteüs 26: 1 – 4

 

Al eeuwen lang is het gewoonte om op Palmzondag aan het begin van de Stille Week het lijdensverhaal uit Matteüs te lezen. Bach heeft zijn overbekende Matteüs Passion voor deze Palmzondag gecomponeerd en deze of één van de andere Passions zal vandaag op verschillende plaatsen worden uitgevoerd.

Wij lezen als inleiding tot de Stille Week het begin: Matteüs 26: 1 - 4

 

Zingen: Lied 556 (staande)

 

De Eeuwige God zegent ons en schenkt ons geborgenheid

De Eeuwige God laat licht schijnen over ons leven en is ons genadig

 

De Eeuwige God ziet ons aan in liefde en geeft ons vrede, g. Amen (3x gezongen)


U bevindt zich hier: Home De Dominee Preken Zondag 25 maart 2018