Agenda komende week

Dinsdag 19 September 20:00-21:30
Cantorij - De Toevlucht


Woensdag 20 September 20:00-22:00
Algemene Kerkenraad -


Donderdag 21 September 14:00-16:00
Rond de 60 kring -


Dinsdag 19 September 19:00-19:00
wijkkerkenraadsweekend -


Zondag 24 September 14:00-17:00
Filmmiddag Vredesweek -


Maandag 25 September 20:15-21:45
werkgroep ZWO -

Zondag 20 augustus 2017

Lezing Oude Testament Jeremia 23: 16 – 29,

Evangelielezing Lucas 19: 41 - 48,

 

 

Het zijn twee verhalen vol emoties die we vanmorgen hebben gelezen.

Woede en tranen.

 

Eerst over de woede bij de profeet Jeremia, een profeet die geen blad voor de mond neemt, die rechtuit en rechtaan zegt waar het op staat.

Jeremia gaat in Gods Naam flink tekeer tegen valse en leugenachtige profeten die eigen verzinsels verkondigen en Jeremia tekent God daarbij als een woedende, razende storm.

‘De Heer zendt een woedende wind, een razende storm treft de verdorvenen,

Zijn brandende toorn komt niet tot bedaren.’

 

Harde, felle beelden van God.

Geen godsbeelden waar wij, denk ik, nog mee uit de voeten kunnen of willen.

Zulke beelden van een toornige God kunnen we misschien nog wel plaatsen bij het Oude Testament, maar die Godsbeelden hebben wij over het algemeen losgelaten.

Misschien ook omdat het beeld van een toornige God teveel verbonden is met een straffende God, zoals in het verleden, en in bepaalde kringen nog steeds, verkondigd wordt bij ziekte of rampen.

Wij geloven liever in een liefdevolle God.

En denken daarbij dan ook vooral aan Jezus de zachtmoedige rabbi die vooral liefde en mededogen preekt en leeft.

Toch lezen we vandaag ook over een woedende Jezus die de handelaars uit de tempel wegjaagt en hen verwijt dat ze het huis van God tot een rovershol hebben gemaakt.

 

Woede is geen emotie die je graag bij jezelf of bij een ander ziet.

We leren kinderen hun driftbuien te beheersen.

Woede is iets waar je beter maar mee kunt leren omgaan want als je jezelf in de woede niet meer in de hand hebt kan het op agressie uitlopen.

Het is beter om rustig je mening of je ongenoegen over iets kenbaar te maken.

Maar woede hoeft niet altijd negatief te zijn.

Welke ouder kent niet de boosheid of zelfs woede die voortkomt uit ongerustheid over je kind dat veel te laat thuis komt,

of woede door onmacht als je ziet dat je kind onverantwoorde dingen doet,

of over wat kinderen soms wordt aangedaan.

Woede als je partner veel te hard werkt of teveel drinkt en daarmee schade brengt aan de eigen gezondheid of je relatie.

Woede is dan de keerzijde van liefde en bezorgdheid.

 

 

Zo is het in de Bijbel ook bij God als we lezen van Gods toorn of woede.

Al willen we daar eigenlijk liever niet van horen.
Maar God is geen lieve God, maar wel een God van liefde.

En vanuit die liefde voor zijn volk, voor de mensen, de zwakken, richt de woede van God in de Bijbel zich altijd op dat wat zijn volk, de mensen bedreigt.

Op wat het leven onmogelijk en kapot maakt, op onrecht, wreedheid, hebzucht of machtswellust.

Als het volk het verbond met God dreigt te verbreken of kapot maakt door ontrouw.

Hartstochtelijke woede die je dan ook heilige woede mag noemen.

Woede tegen alles wat leven en heelheid bedreigt.

Woede mag je zo misschien zelfs zien als geestkracht, gave van de Geest, om te onderscheiden wat goed is en wat kwaad is,

om te zien waar het op aan komt en als kracht om je daar voor in te zetten.

Tegen het kwaad en voor het goede, het leven, wat leven opbouwt en doet groeien.

 

Kennen wij die woede?

Als we kijken naar het nieuws van de afgelopen week.

Opnieuw een aanslag in Barcelona, 14 doden !, honderd gewonden.

De modderstromen in Sierra Leona, waarschijnlijk meer dan 1000 doden en natuurlijk zijn het weer de allerarmsten die erdoor getroffen worden.

Een aardverschuiving in Congo, een vissersdorp bedolven, minstens 40 doden en nog honderden vermisten.

De rellen en een dodelijk slachtoffer in Charlottesville in Amerika.

Natuurlijk vinden we dat allemaal erg en zijn we verontwaardigd, maar voelen we die heilige woede en zet die ons in actie?

Gaan we de straat op, laten we onze stem horen als protest?

Of betrappen we onszelf op een zekere gelatenheid en, hoe erg ook om het te moeten constateren, zelfs een zekere gewenning, en gaan we over tot de orde van de dag?

Op de social media is het aantal berichten met #prayforBarcelona veel minder dan bij eerdere aanslagen, laat staan #prayforSierraLeone of #prayforCongo.

 

Natuurlijk voelen we boosheid en woede, misschien wel als keerzijde van angst en bezorgdheid.

Woede tegen wat onze samenleving bedreigt, levens vernietigt, onschuldige mensen, gezinnen kapot maakt

Woede tegen doodse en dodelijke krachten.

Woede ook als keerzijde van verdriet.

Het verdriet van God als het volk de naam van God vergeet en de valse profeten achterna loopt, en daarmee het goede leven en goede toekomst op het spel zet.

Verdriet en zelfs tranen bij Jezus als hij, na de intocht in Jeruzalem, de stad voor zich ziet liggen en weet dat de stad belegerd en tot een puinhoop zal worden.

Waarschijnlijk klinkt daar in door de ervaring van Lucas die zijn evangelie schrijft na het jaar 70 waarin Jeruzalem en de tempel verwoest zijn na de opstand van de joden.

 

Jezus huilt tranen over het lot van de stad.

Het is de enige keer dat we bij Lucas lezen dat Jezus huilt.

Alleen de evangelist Johannes vertelt dat Jezus ook huilt als zijn vriend Lazarus is gestorven.

Hier bij Lucas huilt Jezus niet over zijn eigen lijden dat nadert, maar over het lot van de inwoners van Jeruzalem.

Een verschrikkelijk lot, omdat ze ‘de tijd van Gods ontferming niet hebben herkend’, zegt onze vertaling.

Of ‘Gods bezoeking’ zegt een andere vertaling, Gods omzien naar de stad.

De inwoners van Jeruzalem hebben niet naar God hebben geluisterd waar God door zijn profeten, door Jezus heeft laten zien waar hun leven de verkeerde kant opgaat.

Waar hun leven doodloopt vanwege de leugenachtigheid, hebzucht, het onrecht, alles waarin ze zich niet aan Gods wet houden.

Alle zaken en dingen die het leven in de weg staan.

Ze hebben dat niet willen horen, niet recht gezet, zich niet omgekeerd tot de goede weg, Gods weg.

Over dat alles huilt Jezus, tranen van verdriet, van mededogen, van woede, dat Jeruzalem zich niet omkeert naar God.

Dat Jeru-sjaloom, de stad van vrede niet herkent wat vrede kan brengen.

Maar doorgaat op een doodlopende weg.

 

Verdriet, woede om alles wat je ziet in de wereld, waar de wereld en mensen aan ten onder gaan, het maakt je machteloos en misschien zelfs moedeloos.

Dan kun je je afkeren van de wereld, je dan maar vooral op jezelf en je eigen kleine kring richten, eigen geluk en welzijn, en de rest zoekt het maar uit.

Maar dat is niet de reactie van Jezus.

Zijn verdriet en woede worden tot een kracht die omkeer teweeg brengt.

Jezus gaat naar de tempel.

De tempel die een schrijnend voorbeeld is van het volk dat niet meer naar God luistert, maar eigen belang en hebzucht laat regeren.

 

Op zich was er niet zoveel mis met de handelaren in de tempel.

De joden wilden niet met Romeins geld offeren en daarom waren er geldwisselaars.

En pelgrims van ver konden in de tempel een offerdier kopen voor de dienst aan God.

Maar blijkbaar ziet Jezus dat die handel teveel een doel op zichzelf is geworden, te veel is gaan overheersen over dat waar de tempel voor bedoeld is:

Een huis van gebed en dienst aan God te zijn.

De tempel is een ‘rovershol’ geworden, zegt Jezus, waar handel en winstbejag worden gediend, in plaats van God.

Waar het geschreeuw van de handelaren klinkt, in plaats van gebed.

We zien, net als bij Jeremia, ook bij Jezus de heilige woede, waarmee hij de handelaars de tempel uitgooit.

Woede die niet vernietigt, maar zuivert, het goede van het kwade scheidt door het kwade te verwijderen.

Door alles wat letterlijk in de weg staat, wat de dienst aan God in de weg staat eruit te gooien: de tafels en spullen van de handelaars en geldwisselaars,

en ook de gedachten en de harten van de aanwezigen gevuld met de zucht naar geld en winst.

 

Zo kan woede ruimte maken.

Letterlijk, en soms ook ruimte in jezelf.

Ruimte voor waar het op aankomt, wat echt van belang is.

Direct daarna klinkt dan ook dat Jezus iedere dag onderricht geeft in de tempel.

Als een spiegelbeeld van de situatie voor de schoonmaakactie.

Toen handel en drukte, geldgerinkel en hebzucht.

Nu onderricht, rust en stilte om bezig te zijn met Gods woord en velen luisteren naar Jezus, hangen aan zijn lippen.

Daar is weer ruimte voor waar de tempel voor bedoeld is : eerbied, gebed, het leren van Gods wet.

Een huis waar de hemel open kan gaan, waar het woord geschiedt,

Waar God zich laat vinden,zijn naam over ons uitroept, het lied in ons wekt.

Waar we brood mogen ontvangen en breken en delen.

 

We begonnen met woede en tranen,

we eindigen met stilte, rust, een open hemel, een lied, ontvangen en delen, in Gods Naam en in Gods Licht.

Dat we die weg ook in de wereld, in het leven van de vele slachtoffers van geweld en rampen, en in ons eigen leven zullen herkennen en vinden.

Dat het zo mag zijn.

 

 

U bevindt zich hier: Home De Dominee Preken Zondag 20 augustus 2017