Agenda komende week

Dinsdag 23 Mei 20:00-21:30
Cantorij - De Toevlucht


Dinsdag 23 Mei 20:00-22:00
werkgroep Vorming en Toerusting - De Toevlucht


Woensdag 24 Mei 20:00-22:00
wijkkerkenraad - De Toevlucht


Donderdag 25 Mei 20:00-22:00
meditatiewandeling - De Toevlucht


Maandag 29 Mei 20:00-22:00
leeskring Erfenis zonder testament - thuisadres

Zondag 20 november 2016

Lezing Oude Testament Genesis 50: 22 – 26,

Vandaag, op deze laatste zondag van het kerkelijk jaar, sluiten we onze lezingen uit Genesis voorlopig af en hebben we gelezen van het levenseinde van Jozef.

Een passend Bijbelgedeelte voor deze zondag, want de lezing gaat over terugkijken en vooruitzien, over gedenken en verwachten.

Vandaag gedenken wij, hen die gestorven zijn.

Maar gedenken is meer dan ‘om niet te vergeten’, meer dan alleen herinneren, terug kijken en denken aan ‘toen en toen’.

In ons gedenken vandaag staan we erbij stil dat wij met hen die ons voorgingen een lange stoet vormen,

Gods gemeente onderweg, levend in verwachting van de toekomst van God.

Zij die ons zijn voorgegaan, de geliefden die wij vandaag gedenken,

hebben geleefd in het geloof en de hoop op een goede aarde van liefde, vrede en gerechtigheid,

zij hebben, naar vermogen, daaraan gebouwd en zijn daarom niet vergeefs gestorven.

Die verwachting van Gods toekomst, delen wij met hen, is ons in handen gelegd.

In ons gedenken bloeit de verwachting op, worden wij bemoedigd om verder te gaan op weg naar Gods toekomst.

Die verwachting van Gods toekomst van vrede en gerechtigheid tekent de Bijbel ons steeds opnieuw.

En vieren wij vandaag in het avondmaal: in het delen in het leven van Jezus die toekomst voor ons geopend heeft.

Het einde van het kerkelijk jaar is dan ook niet echt een einde, maar wij gedenken en vieren vandaag, al bijna in het licht van Advent, verwachting van het Licht van God in onze wereld.

Die beide kanten, het gedenken van het verleden en het uitzien naar toekomst, zien we ook oplichten in de korte beschrijving van het einde van Jozef z’n leven.

Jozef voelt zijn einde naderen.

In een paar verzen wordt het afscheid van zijn broers en familie en zijn dood ons beschreven.

Maar het is niet alleen een einde, een afsluiting van Jozef z’n leven.

Maar in die korte beschrijving van zijn einde wordt al vooruit gekeken,

wordt ons al het perspectief getekend van de toekomst van het volk Israël.

Jozef is 110 jaar geworden.

Dat getal 110 staat er 2 keer en niet zomaar, het is dezelfde leeftijd die ook Jozua zal bereiken, de opvolger van Mozes die het volk Israël het beloofde land binnen zal leiden.

Ook wordt nadrukkelijk beschreven dat Jozef nog zijn achterkleinkinderen ziet, de kleinkinderen van zijn beide zonen Efraïm en Manasse,

de toekomstige generaties die tijdgenoten zijn van Mozes.

Dus de generatie die de uittocht mee zal maken.

Zo wordt de verbinding gelegd tussen Jozef, onderkoning in Egypte, zijn familie in Egypte,

en de toekomstige generaties die uit Egypte zullen trekken, naar het beloofde land,

terug naar het land waar Jacob en Jozef en zijn broers vandaan komen.

De Bijbeltekst nodigt ons hier uit om niet alleen te blijven staan bij de dood van Jozef, maar om al vooruit te kijken, naar wat zal komen.

Gedenken en verwachten.

Dat wordt bekrachtigd door de bemoedigende woorden van Jozef tegen zijn broers:

‘God zal zich jullie lot aantrekken, en jullie wegleiden uit dit land en brengen naar het land dat Hij Abraham, Izaäk en Jakob beloofd heeft’.

Eigenlijk staat daar ook het woord ‘gedenken’ : God zal jullie gedenken, naar jullie omzien.

Zoals Jozef zelf eerder heeft ervaren en tegen zijn broers heeft gezegd:

God heeft ten goede doen keren, God geeft redding, zal deze situatie, deze weg ten goede keren, nieuwe toekomst geven.

Jozef herinnert zijn broers aan de belofte van God aan Abraham, Izaäk en Jacob, over het land dat God hen zal geven.

Jozef roept zo de verwachting op van de toekomst van God voor het volk Israël.

Hier aan het eind van het eerste Bijbelboek Genesis klinkt het vervolg al door, dat verteld zal worden in het boek Exodus, het verhaal van de uittocht uit Egypte.

Dit einde is geen einde maar een opmaat naar een nieuw begin van uittocht en bevrijding.

Zoals wij, vandaag op het einde van het kerkelijk jaar, weten dat hierna Advent volgt.

Hoe donker deze dag, deze tijd ook, wij leven in de verwachting van de komst van het Licht van God in de wereld.

Gedenken en verwachten.

Als laatste geeft Jozef aanwijzingen voor zijn begrafenis.

Jozef vraagt niet om, zoals Jacob, nu al teruggebracht te worden naar Kanaän om daar bij zijn voorouders begraven te worden.

Jozef wil pas terugkeren, tegelijk met het volk, als God het volk zal uitleiden uit Egypte.

Jozef z’n lichaam zal met het volk meegedragen worden en daarin een teken zijn van hoop.

Als een voortdurende herinnering dat God verlossing en redding zal geven.

Zo is Jozef, niet alleen tijdens zijn leven redder van de zonen van Jacob in de hongersnood, maar zal hij ook over zijn dood heen een teken van hoop zijn voor het volk onderweg.

Zoals het volk Israël Jozef zal meedragen op hun weg door de woestijn, zo dragen wij onze doden met ons mee op onze reis door de tijd.

Met daarin herinneringen, soms omgeven met verdriet door het gemis.

Tegelijk ook gevuld met de liefde, verbondenheid, het geloof en de hoop die we deelden.

Ons in ons hart en handen gelegd om verder te dragen en weer aan onze kinderen, de volgende generaties over te dragen.

Dat is de weg waarop wij verder gaan, deel van een lange stoet onderweg,

met onze ogen gericht op het leven, de toekomst vóór ons.

Gedenken en verwachten.

Daartoe vieren wij vandaag ook het avondmaal en delen wij brood en wijn als tekenen van Jezus lichaam, zijn leven voor ons.

Zoals Jozefs lichaam voor het volk een zichtbaar teken van hoop en verwachting, van bevrijding en verlossing was,

zo gedenken wij Jezus, zijn leven,

delen wij het lichaam van Christus in het delen van brood en wijn als tekenen van verwachting en belofte van toekomst.

Geprezen zij zijn naam

Hij doet ons veilig gaan!

Kom, zingen wij tesaam

met alle heiligen!

U bevindt zich hier: Home De Dominee Preken Zondag 20 november 2016