Lezing Oude Testament Psalm 100,                  

  

Vandaag klinken in deze viering drie psalmen.

Eén gelezen, twee gezongen.

Organist Jelle is er blij mee, hij speelt graag psalmen – dan weet u dan alvast als misschien dat straks in de quiz wordt gevraagd.

Maar dat is tegenwoordig niet vanzelfsprekend meer, dat er zoveel psalmen klinken.

Er zijn tijden geweest in de kerk dat er eigenlijk alleen maar, of vooral psalmen werden gezongen, naast soms enkele gezangen.

Dat was in de tijd dat je als kind op de, toen nog lagere, school iedere week een psalmversje moest leren.

En het is ook een goede gewoonte om in een kerkdienst een psalm te zingen, om daarmee onze verbondenheid met het volk Israël, met het Oude Testament uit te drukken.

 

Tegenwoordig zijn er heel wat meer liederen en liedbundels waar we hier in De Toevlucht ook graag uit zingen.

Maar in een lustrumviering van een gemeente met een kerkgebouw waarvan de naam in een psalmvers voorkomt, is het toch eigenlijk wel logisch dat we enkele psalmen zingen en lezen.

Zoals Psalm 62 waar de naam van ons kerkgebouw De Toevlucht in voor komt, in de Naardense vertaling: ‘God is voor ons een toevlucht’.

 

De antwoordpsalm van deze zondag is Psalm 100.

De antwoordpsalm die gezongen wordt bij de lezingen is eigenlijk de tweede lezing, na een andere lezing uit het Oude Testament en voor de evangelielezing.

En het past bij die lezing uit het Bijbelboek Psalmen dat die dan gezongen wordt.

Vandaag hebben we deze psalm 100 gelezen als tekst voor de verkondiging.

Al is het misschien de vraag of je wel kunt preken over een psalm.

Een psalm is immers in de eerste instantie een gebed, tot God.

Waarin de psalmdichter niet spreekt over God maar tot God.

Een persoonlijk gesprek, een persoonlijke geloofsuiting en beleving en mag je daar wel ‘aan komen’, mag je dat wel bepreken en bespreken?

 

Maar toch vanmorgen enkele gedachten over psalm 100.

De psalm van de zondag dus, en ook een toepasselijke psalm voor deze viering.

Een psalm voor het dankoffer, zegt het opschrift in vers 1, of in de Naardense vertaling:

‘een musiceerstuk ter dankzegging’.

Dat past in onze viering vanmorgen, waarin we toch ook onze dankbaarheid willen uitdrukken dat we nu al 20 jaar hier kerk zijn op Ypenburg.

Van klein, heel klein, gegroeid tot wat we nu zijn,

met zelfs een eigen nieuw kerkgebouw.

Dankbaar voor de zegen die we hebben mogen ervaren over de inzet van zoveel mensen, over het vele werk dat in al die jaren gedaan is, in en voor onze wijkgemeente.

 

Er zijn veel verschillende psalmen in de Bijbel, soms met klachten vanuit verdriet of onderdrukking, soms met besef van zonde en schuld,

soms ook met wrede beelden over vernietiging van vijanden en ongelovigen – wat dat betreft doet de Bijbel af en toe echt niet onder voor bepaalde Koranteksten -.

Maar psalm 100 is een lofpsalm, een psalm die men vroeger las aan het begin van de dag, een moment om God te prijzen.

De psalm ademt blijdschap, vreugde, verwondering, dankbaarheid.

De hele psalm is een oproep aan alle volken om God te loven.

‘Alle volken’, niet alleen Israël, het wereldwijde, voorbij de grenzen van Israël dat in het Oude Testament nog een uitzondering is en vooral in het Nieuwe Testament klinkt,

klinkt toch ook hier al in deze psalm.

De oproep aan heel de aarde, alle volken om God toe te juichen, met jubelzang te loven en te prijzen.

 

Preken houdt een keer op, en we zoeken in deze tijd ook naar andere vormen om met Bijbel en geloof bezig te zijn.

Bidden kan ook ophouden, dat je het niet meer kunt, de woorden niet meer kunt vinden.

Maar zingen blijft.

‘Zingen is twee keer bidden’ heeft iemand eens gezegd.

Zingen blijft, juist ook omdat je het samen, als gemeenschap kunt doen.

Ook al stokt jóuw zingen, door ontroering, verdriet, of omdat je vragen of twijfels even te groot zijn,

anderen zingen dóor, ook voor jou.

Zoals je elkaar kunt dragen met gebed kun je elkaar ook dragen in het zingen,

en als het kan, als je de ruimte weer vindt, kun je weer mee gaan doen, mee zingen.

 

Toch is psalm 100 niet alleen een oproep tot zingen.

Zeven werkwoorden staan er in de psalm:

Juich de Heer toe,

dien de Heer met vreugde,

kom tot hem met jubelzang,

erken: de Heer is God,

Kom zijn poorten binnen,

breng hem hulde,

prijs zijn naam.

 

Juichen en jubelzang wordt in één zin, in één adem genoemd met ‘dienen met vreugde’.

Dat is dus geen onderdanige, slaafse dienstbaarheid, maar we zijn bevrijd tot vreugdevolle dienst, in vrijheid gezet.

Zoals eens het volk Israël uit Egypte, en later bevrijd uit de ballingschap.

Zoals wij in Christus in vrijheid zijn gezet, om te leven, bevrijd tot liefdevolle dienstbaarheid.

Zoals we als kerk op Ypenburg ook dienstbaar willen zijn aan mensen dichtbij en verder weg, aan medewijkbewoners, we ruimte willen bieden voor bezinning, stilte, gesprek,

ruimte geven aan andere geloofsgemeenschappen,

aan de muziekschool, de huiskamer van Haags Ontmoeten, de Voedselbank.

Omdat we er als kerk, wijkgemeente niet alleen voor onszelf zijn, zoals ons beleidsplan zegt.

 

In het midden van die zeven werkwoorden, het midden van de psalm klinkt een belijdenis:

‘Erken het: de Heer is God, hij heeft ons gemaakt, zijn volk, de kudde die hij weidt’.

God als Schepper, zoals we straks zullen zingen ‘Heel ons leven, gave van God’,

God als Herder, één van de meest bekende en vertrouwde beelden van God, zoals wij dit beeld ook kennen voor Jezus als ‘de goede herder’.

 

Zo bezingt deze psalm en maakt ons bewust van onze afhankelijkheid van God, zijn liefde en trouw van geslacht op geslacht,

daarom durven we het vertrouwen te hebben om verder te gaan als kerk op Ypenburg.

De psalm bezingt de geborgenheid die God ons wil bieden en maakt ons bewust van onze verantwoordelijkheid om dienstbaar te zijn.

 

En dat alles in de gemeenschap, het meervoud, het samen dat in heel de psalm klinkt.

En dat weten we, ook als minderheid als kerk in deze tijd en wijk.

In je eentje blijven zingen, bidden, geloven, is niet gemakkelijk.

Als je op school de enige bent in je klas, de enige in je vrienden of kennissenkring.

We hebben elkaar, de gemeenschap nodig om elkaar te dragen in gebed, zingen, in geloven.

Zoals we dat de afgelopen 20 jaar hebben ervaren en hopelijk zegenrijk nog vele jaren.

Om het uit te dragen naar buiten, naar de mensen om ons heen,

in woord én daad God te belijden als een Toevlucht.   

Volgende kerkdienst

Eerstvolgende kerkdienst is op
Zon 26 Mei om 10:00 uur in De Toevlucht

Informatie bij deze dienst:


Voorganger: Ds. A. Minnema